Het lieve leven: Griet Op de Beeck
'Nee, ik schrijf geen wijvenboeken. Echt niet'

, door (wh)

Griet1200
© Charlie De Keersmaecker

'Als je een beetje dreigt af te wijken van de norm, is de middelbare school het gruwelijkste wat er bestaat'

Om maar te zeggen dat Griet Op de Beecks derde nu in de vitrine ligt: ‘Gij nu’, een soepel geschreven, aangenaam weglezende bundel van vijftien kortverhalen die al op voorhand angstgolven door letterenland stuurt. Reken het zelf uit: de gemiddelde Vlaamse schrijver haalt zelden meer dan 1.500 exemplaren. Wat betekent dat Griet in haar eentje het marktaandeel van tweehonderd hard ploeterende schrijvelaars verorbert. ‘Mahlzeit, Fräulein!’ zou ik zo zeggen. En ook, mijn honger naar levenslessen indachtig: ‘Open voor mij je trukendoos!’

Ik interview Hare Majesteit in de Gentse Bar Bidon, waar ik, tegen een rumoerige meute studenten in, mijn vragen moet schreeuwen om te worden verstaan.

HUMO Waar kom je vandaan? Wat zijn je roots?

Griet Op de Beeck «Mijn vader was een wijnhandelaar, met een bloeiende zaak in Oud Turnhout, diep in de Kempen. Mijn moeder deed het huishouden. Er waren vijf kinderen, één jongen en vier meisjes, met een groot onderling leeftijdsverschil. Ik was de voorlaatste.

»In de jaren 60 en 70 was wijn nog iets exotisch, zeker in ons dorp. Vader leverde aan de betere restaurants, hotels en grote bedrijven die met oudejaar een kist wijn naar hun beste klanten stuurden.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven