'Vier haantjes, waaronder één hen' Dwarskijker over 'The Voice van Vlaanderen' en 'Humo's Rock Rally 1978-2016' en 'Glammertime'

, door (rv)

the voice 1200

'The Voice van Vlaanderen' en  'Humo’s Rock Rally 1978-2016'

VTM & Canvas – 8 april

Laat ik even mezelf citeren, om erger te voorkomen: ‘Pas na gedane arbeid, dokter, word ik arbeidsvreugde gewaar.’ Vandaar ook dat ik op maandagochtend al naar het weekend begin uit te zien, een proletarisch verlangen dat de kwintessens van de jubelende popsong ‘Friday on My Mind’ van The Easybeats is. Stevie Wright, de leadzanger van dit Australische kwintet, overleed vorig jaar, twee dagen na Kerstmis, aan de gevolgen van zijn demonen. Hij was 68. Er komt maar geen eind aan dat eeuwige gesterf.

De jongste tijd luidt ‘The Voice van Vlaanderen’ in mijn privésfeer, een bunker, elke vrijdagavond het weekend in. Louter voor mijn plezier naar dit programma kijken, zonder ondertussen over míjn wereld en dé wereld te tobben, lukt me steeds beter. Over ‘The Voice’ is alles al tot vervelens toe gezegd en geschreven, en nu dít nog: aangezien ik trager van begrip ben dan ik ooit publiekelijk zou toegeven, daagde het me pas onlangs dat de deelnemers aan dit zangconcours vooral pionnen zijn in het gezelschapsspel van de coaches. En die coaches zijn dan weer professionele aandachttrekkers die hun competitiegeest in arglistige hoffelijkheid wikkelen. We zien vier als dusdanig herkenbare haantjes, de hen meegerekend, die in dit programma al bij al een onderhoudende samenloop van persoonlijkheden vormen. Voor alle duidelijkheid: de hen is de tweede van links. De vier haantjes, waaronder één hen, zijn de eigenlijke deelnemers aan dit concours.

Nu de zogeheten battles aan de gang zijn, weet ik weer dat ik in ‘The Voice…’ vooral plezier beleef aan de roterende oorfauteuils en dus aan de blind auditions. ‘Blind auditions’ is tegenwoordig blijkbaar een onvertaalbaar begrip. ’t Kan altijd nog erger, maar wie geen graten ziet in battelen, battelde, gebatteld, moet voor mijn part zonder vorm van proces getuchtigd worden met een rietje van rotan. Uiteraard met de billen bloot en voor het kille glazen oog van de camera. In het geval van An Lemmens kan dat het kijkcijfer alleen maar ten goede komen, vermoed ik. Ook in dezen ben ik geen specialist.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven