'Ons belastinggeld gaat niet naar waar de grootste noden zijn.' Bea Cantillon over de gevaren van groeiende ongelijkheid

, door (yd)

Bea1200
© Saskia Vanderstichele

'We glijden af naar een veel hardere en onveiliger samenleving, naar Amerikaans model'

Bea Cantillon «Het houdt niet op, integendeel: die beeldvorming wordt er meer en meer ingestampt. Je ziet echt een tweedeling in de publieke opinie. Er is stevige politieke druk op de onderkant van de samenleving: de laaggeschoolden, de mensen met weinig productieve vaardigheden die onze nieuwe economie niet meer nodig heeft, vallen steeds meer uit de boot. Wat men niet wil aanvaarden, is dat je een kleine 10 procent van de gezinnen op bijna geen enkele manier nog meekrijgt in de actieve welvaartsstaat. Dat staat haaks op het paradigma van solidariteit en wederkerigheid.»

HUMO Het ‘voor wat, hoort wat’-principe.

Cantillon «Dat zit ingebakken in het systeem: je betaalt eerst bijdragen en pas daarna kun je een vergoeding krijgen als je zonder werk valt. Alleen werkt dat systeem niet als je steeds meer mensen hebt die economisch niet productief zijn en het ook nooit zullen worden. Daar kun je die logica niet op toepassen, en dat wekt bij sommigen blijkbaar een grote weerstand op.»

HUMO Waar zaten die mensen vroeger dan?

Cantillon «Vroeger had je jobs voor laaggeschoolden, die vandaag overbodig zijn geworden. Door de nieuwe economie kun je de oude systemen van solidariteit en wederkerigheid niet langer aan elkaar koppelen, zoals in het industriële tijdperk, toen ze uitgevonden werden. Het lukt nog bij de pensioenen en de ziekteverzekering, maar voor ongeschoolde langdurig werklozen kalft de solidariteit af. Wie kan bijdragen voor dat systeem, beseft dat hij waarschijnlijk nooit of zelden een beroep op het systeem zal moeten doen. En wie het wel nodig heeft, kan niet meer bijdragen. Dat zijn twee verschillende sociologische categorieën geworden, terwijl het vroeger allemaal arbeiders en bedienden waren, die soms werkloos waren en soms niet.»

HUMO Dat is toch niet onlogisch? Je draagt toch alleen graag bij aan een verzekering als je weet dat je er bij een ongeluk of tegenslag ook je voordeel mee doet? Nu lijkt het alsof je iemand anders verzekert voor een risico dat je zelf nauwelijks loopt.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven