100 verkrachtingen per dag in België, kampioen van het seksueel geweld:
zijn wij een volk van aanranders?

, door (rs)

verkrachting 1200

'Verkrachting is een zeer groot probleem in dit land, en niemand lijkt zich eraan te storen'

Een vreemd bed

‘Wakker worden in een vreemd bed met iemand die je niet kent en die je aan het penetreren is, niet wakker kunnen blijven, af en toe iemand van je afduwen, een tweede man in de kamer, wat gaat hij doen? Weer wegvallen in een wazigheid, expres op hem overgeven, huilen, schreeuwen, gillen en eindelijk de kracht vinden om op te staan, kleren bijeen te zoeken, trappen af te strompelen en bloot buiten te gaan staan. Taxi bellen, proberen de straatnaam te onthouden, paniek, naar huis, douche.... Straatnaam vergeten. En een huid als een dalmatiër, blauwe plekken, krabben overal. Naar de huisarts gegaan, maar ze zei dat het geen zin zou hebben, had me gedoucht, wist de straatnaam of buurt niet meer, geen kenmerken van de mannen, behalve dat ze zwart waren en het zou dus op niets uitdraaien. Hele tijd later rij ik door een straat die me bekend voorkwam maar wist niet waarvan.... En opeens kwam alles terug.’

(Eén van de bijna 1.200 verkrachte vrouwen die anoniem hun verhaal doen op de website van de Vrouwenraad, de overkoepelende organisatie van Belgische verenigingen die werken aan gelijke rechten voor vrouwen en mannen. De meeste van deze vrouwen zijn nooit naar de politie gestapt.)

Opgewonden

Een radiopresentator uit Gent gaf in februari van dit jaar toe eind 2014 in de radiostudio van Urgent.fm een vrouw te hebben verkracht. Hij was ‘dermate opgewonden dat hij het slachtoffer zonder toestemming penetreerde’, verklaarde hij, en daar had de rechter wel oren naar. De ‘opgewonden presentator’ kreeg opschorting van straf en bleef dus ook gespaard van een strafblad, omdat er schijnbaar geen voorbedachten rade was en omdat het om een ‘niet-brutale verkrachting’ ging. De man moest het slachtoffer enkel een schadevergoeding betalen. Met dat vonnis leek de rechter aan te geven dat hij niet zo zwaar tilde aan de feiten.

Het verdict zorgde voor heisa in de pers. Volgens de Vrouwenraad was het symbolisch voor het lakse beleid van de Belgische justitie, die verkrachting nog altijd niet serieus neemt, en minister van Justitie Koen Geens suggereerde dat rechters misschien beter een opleiding zouden volgen om met meer inzicht te kunnen oordelen in verkrachtingsdossiers. Dat leidde dan weer tot verontwaardigd gesis en gepuf bij de magistratuur, die elke kritiek op haar verkrachtingsbeleid afdeed als onaanvaardbare ‘bemoeienis’ en ‘simplistisch denken’.

In het kort kwam de verdediging van de magistratuur erop neer dat verkrachting een zaak van justitie is waarmee niemand zich hoeft te bemoeien, want justitie weet wat ze doet. Elk dossier wordt immers op zijn eigen merites beoordeeld en gevonnist door een bevoegd rechter die de wet en de zaak kent. In De Standaard vatte een anonieme magistrate het als volgt samen: ‘Wij magistraten hebben veel meer ervaring in zedenzaken dan ons lief is.’

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven