De 7 hoofdzonden volgens Elodie Ouedraogo: 'Ik ben even erg als Jeroom'

, door (tr)

Elo1200
© Johan Jacobs

'Ik ben zo'n oude hond die je heel lang kunt ambeteren – maar áls ik bijt, bijt ik door'

Binnen zetten we onze zoektocht naar de ziel verder. Geen beter moment daarvoor: na jarenlang goud gezocht te hebben in de spartaanse wereld van de atletiek – die ook niet vrij is van excessen, maar leest u vooral verder – zet Elodie nu haar eerste passen in de media: in vergelijking met de atletiek al helemaal een milieu van uitspattingen en oppervlakkigheid. Eerst deed ze dat als de zachte toets in roast-programma ‘Achter de rug’, nu stelt ze haar aangeboren enthousiasme ten dienste van ‘Glammertime’. De tijd die overblijft, besteedt ze nog steeds met overgave aan de heer J. Snelders, en sinds kort ook aan Remus Snelders, koddig product van die innige entente.

HUMO Hoe katholiek ben je opgevoed? Kun je alle hoofdzonden uit het blote hoofd opnoemen?

Elodie Ouedraogo «Nee, alleen onkuisheid schiet me zo meteen te binnen (lacht). Echt katholiek ben ik niet opgegroeid: ik ben gedoopt en heb mijn beide communies gedaan, maar het is niet alsof God centraal stond bij ons thuis. Ik kom enkel nog in de kerk als er een herdenkingsmis is voor mijn vader, die intussen overleden is. Maar dat is het zowat. Niet dat ik niet zou willen geloven, maar ik vrees dat ik samenwoon met iemand die daar veel te pragmatisch voor is (lacht). Jeroom heeft een probleem met de kerk an sich. Dus Remus zal niet gedoopt worden, dat staat al vast. In de plaats krijgt hij dan wel een mooi lentefeest.»

Gulzigheid

HUMO Je hebt een diploma in de journalistiek, wat betekent dat je ook een studententijd hebt gehad. Kwam die met alle typische uitspattingen vandien?

Ouedraogo «Niet echt. Omdat ik al heel jong met atletiek bezig was, heb ik eerder een studententijd light meegemaakt, iets waar Jeroom me af en toe hard mee uitlacht. Ik woonde als student thuis in Tienen, studeerde in Mechelen, en trainde ’s avonds in Leuven: om halfnegen ’s ochtends begon de les, en om zes uur moest ik lopen om de trein naar Leuven te halen. Daar stond mijn moeder te wachten met de auto om me naar de training te brengen. Ik had zelfs geen tijd om me fatsoenlijk om te kleden: dat gebeurde onderweg in de auto. Als ik om halftien weer thuiskwam, was ik bekaf – veel tijd om te fuiven bleef er niet over.»

HUMO De wereld van cantussen is je vreemd?

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven