'Haren knippen? Dat stel ik uit.'
Leeft Vlaanderen boven zijn stand? Zes gezinnen doen hun huishoudboekje open

, door (ab) en (hvt)

Boven1200
© Wouter Van Vaerenbergh

'Nog een geluk dat wij van het simpele leven houden. Anders hielden we dit niet vol'

Bea Cantillon wees vorige week in Humo op de gevaren van de groeiende ongelijkheid. Bij ons leeft 15,5 procent van de mensen in armoede, er is 18,8 procent kinderarmoede: ellende die vaak niet zichtbaar is met het blote oog. Humo ging op zoek naar de verhalen achter de cijfers, en vroeg zes gezinnen inzage in hun financiën. Maar we beginnen bij de vrouw die de kat de bel aanbond.

Annemie Verbeiren uit Borgerhout omschreef zichzelf op Facebook als ‘knokkende alleenstaande moeder’ in haar boze brief aan Kris Peeters die – tot haar eigen verbazing – zo’n 35.000 keer werd gedeeld en meer dan 43.000 keer werd geliket. Of hij wel wist hoe het is om aan het einde van de maand je kleingeld bij elkaar te schrapen in de supermarkt om nog wat te kunnen kopen? Of hoe schuldig je je kan voelen als je een belegd broodje koopt? Kris Peeters kreeg, in de nasleep van haar Facebook- post een golf van verontwaardigde reacties over zich heen. De Antwerpse lerares had, zich verslikkend in haar koffie van de Aldi, een gevoel verwoord waar duizenden Vlaamse gezinnen zich in herkenden.

Annemie Verbeiren «Het kabinet van minister Peeters heeft me opgebeld en gaf me eerst een standje: ‘U hebt nogal wat teweeggebracht met uw brief.’ Sorry, maar de enige die iets in gang gezet heeft, is minister Peeters zelf. Je kan toch vermoeden dat je met zo’n neerbuigende uitspraak heel veel mensen die al op hun tandvlees zitten pijn doet? Nadien klonk het ‘dat hij het zo niet had bedoeld’ – wat nogal flauw is natuurlijk.

'Voor wie geen geld heeft, is genieten verboden' Annemie Verbeiren

»Ik heb geen spijt van mijn brief, maar ik ben wel erg geschrokken van sommige venijnige reacties. Eerst was er mijn ‘ontmaskering’ als SP.A-militante, iets wat ik nooit heb weggestoken, en wat volgens mij ook niet relevant is: mijn politieke voorkeur heeft niets te maken met mijn financiële situatie. Nadien werden er op Facebook foto’s gepost van vorige zomer waar ik – betrapt! – aan de rand van een zwembad een watermeloen zat te eten. Ik beken: mijn moeder moest vorig jaar housesitten op een villa met zwembad en had ons uitgenodigd voor een zwempartij. Mag het? Anonieme internethelden duikelden ook een foto op uit 2013 waarop ik met vrienden in Brussel op een terrasje zat… En er wordt nog altijd over gepraat. Afgelopen weekend zei iemand tegen een vriendin van mij dat ze dacht dat ik toch wel overdreef: ik ging volgens haar veel te mooi gekleed om arm te zijn. Mijn vriendin werd heel boos, want ze weet dat ik alle rommelmarkten afschuim om kleren te kopen. Ik heb net een paar sandalen gekocht voor 1 euro, waar ik onmiddellijk verliefd op was. Maar je moet blijkbaar in lompen lopen en heel verdrietig kijken als je arm bent. Ik word dat steeds maar moeten verantwoorden wel beu. Zodra je het taboe van je financiële situatie hebt doorbroken, lijkt het alsof iedereen op je vingers zit te kijken en je niks meer mag. Geen ijsjes, geen terrasjes, geen zwempartijtjes. Voor wie geen geld heeft, is genieten verboden. Maar al die mensen zien níét de kapotte zetels die in mijn woonkamer staan, of de kast die ik uit het grof huisvuil heb gehaald.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven