'Blonde on Blonde' van Bob Dylan: Humo's hall of fame viert meesterwerken van 50

, door (gvn)

bob1200

''Blonde on Blonde' is er uitgeperst vanuit het centrum der dingen, terwijl alles daar stukgaat'

Vooraf onze excuses: we zullen het amper over de teksten van ‘Blonde on Blonde’ hebben. We kennen ze nog, hoor, zoals we nog altijd kunnen fietsen. Echt waar, mocht u vragen: ‘Wat hangt er in ‘Visions of Johanna’ rond de nek van de muilezel?’ dan zeggen wij onmiddellijk: ‘Juwelen en een verrekijker.’ Maar de plaat is zo al complex genoeg. Het begint meteen bij de releasedatum: waarschijnlijk niet – zoals lang aangenomen – 15 mei, maar eerder begin juli 1966.

De dubbelaar ‘Blonde on Blonde’ komt met een wazige hoesfoto en wandelt vandaag binnen als een deel waarin we een groter geheel kunnen zien. Uiteraard omdat in 1965 al twee mythische Dylan-momenten voor het oprapen liggen: ‘Bringing It All Back Home’ en ‘Highway 61 Revisited’. De eerste is voor de helft elektrisch, de tweede bevat nog slechts één lange akoestische rit (‘Desolation Row’), deel drie is louter elektriciteit.

Elektrisch gaan is nergens vanzelf gegaan. In het begin wordt iets Fats Domino-achtigs uitgeprobeerd, maar Dylan heeft een metaliger klank nodig om uit een beklemmende sfeer te breken, en heeft het over ‘dat dunne, wilde kwikzilvergeluid’ dat hij najaagt. We kunnen het niet beargumenteren, maar als er ergens wild zilverkwik is te horen, is het op ‘Blonde on Blonde’.

Ongeveer 136

Na ‘Highway 61’ vindt Dylan in The Hawks (later: The Band) een livegroep die ’m bevalt. Van zijn manager Albert Grossman moet hij overal twee concerten voor de prijs van één geven: drie kwartier solo en akoestisch, na de pauze de tweede helft met de groep.

Sinds Newport Folk wordt Dylan beschimpt door folkies die hem niet langer ‘authentiek’ vinden. Gitarist Robbie Robertson staat erbij en kijkt er licht geamuseerd naar: ‘Voor mij was iemand die elektrisch ging even gewoon als iemand die een televisie kocht. Ik vond het best interessant: aankomen in een stad, de boel neerzetten, spelen, mensen die binnenstromen om je uit te fluiten, dan weer inpakken. En in de volgende stad net hetzelfde.’ Bij drummer Levon Helm snijdt het boegeroep wel door de ziel, hij gaat een tijdlang op een booreiland werken.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven