'Turks Fruit': het Istanbul van Nobelprijswinnaar Orhan Pamuk

, door (ms)

vrijbeeld

''Sex in the City': dat is het punt waar islam en moderniteit botsen'

Ik ben hier door een doolhof van straten naartoe gelopen, nog half verdoofd door de ervaring dagenlang compleet te zijn opgegaan in de wereld zoals geschapen door Orhan Pamuk. ‘Dat vreemde in mijn hoofd’ heet zijn nieuwe roman, hij heeft er zes jaar aan gewerkt. Het is een verslavende familieroman die zo begint: ‘Dit is het verhaal van het leven en de dromen van Mevlut Karatas, venter van boza en yoghurt.’ Boza is een drank die zo weinig alcohol bevat dat je vrome mensen kan doen geloven dat er géén alcohol in zit. Echt een drank voor een land dus waar rechtuit spreken heel gevaarlijk kan zijn.

HUMO Toen ik van Alberto Manguel in The Guardian las dat uw nieuwe roman alweer ‘a love letter’ aan het adres van Istanbul is, dacht ik: niet helemaal. Leer je er niet vooral hoe moeilijk het leven in Istanbul kan zijn?
Orhan Pamuk «Ik ben blij dat u dat zegt. Manguel had de beste bedoelingen, maar het klopt niet. Het stoort me als mensen hier weer een nostalgische blik op Istanbul in herkennen. Want dit is een compleet andere roman over Istanbul dan mijn vorige. In dit boek is de stemming vrolijker, optimistischer, omdat we meekijken door de ogen van een nieuwkomer, bovendien iemand uit de lagere arbeidersklasse. Mevlut komt vanuit Anatolië naar Istanbul in 1969, op zijn 12de, en hij brengt veel tijd door in arme wijken die ik alleen als buitenstaander ken. Dat standpunt heb ik bewust gekozen, noem het een experiment.»

HUMO Daarom lijkt het me ook een heel politieke roman, toch volgens de definitie die u daar zelf eens aan gaf: ‘De allerpolitiekste roman is wel de roman die geen politieke thema’s of motieven heeft, maar die alles probeert te zien en iedereen probeert te begrijpen, om zo het grootst mogelijke geheel te construeren.’
Pamuk «Romans zijn politiek omdat de romancier zich identificeert met mensen die cultureel, economisch, psychologisch van hem verschillen. Daarom hebben we romans juist nodig, omdat we de wereld willen zien door de ogen van anderen, die misschien vijanden zijn of zichzelf zo beschouwen. Ik volg het advies dat Bertolt Brecht aan schrijvers gaf: wanneer ze je politieke opinies vragen, toon dan niet je partijkaart, maar je werk.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven