Jan Mulder: 'Lyon'

, door (jan mulder)

Jan Mulder: 'Lyon'

Dinsdag 7 juni, drie dagen voor de opening van het EK in Frankrijk, ontploft in het ‘fanpark’ van Lyon een bom. Duizenden fans rennen gillend door elkaar heen, velen blijven bloedend op de grond liggen, paniek. Franse politie-eenheden schieten met de kalasjnikovs in aanslag over het plein. Ze zoeken daders, proberen bescherming te verlenen. Verplegers doen wat ze kunnen om de opengereten buiken van vrouwen en mannen te dichten. De doden worden afgevoerd op brancards. In beeld verschijnt de prefect van Lyon. Hij zegt: ‘We zijn er klaar voor.’ Ik zet het geluid harder.

De prefect: ’Dit wordt een feest. Voetballiefhebbers uit heel Europa kunnen met een gerust hart naar Lyon komen, de oefening is vlekkeloos verlopen. Wij zijn waakzaam, sereen en helder, er valt niets te vrezen.’

‘Gerust’ is het laatste gevoel dat me bespringt bij de beelden van de oefening. En zou zo’n terreuroefening helpen? Onze oude buurvrouw Mina was ook lid van een organisatie van burgers die zich beschikbaar stellen voor de nazorg bij een treinongeluk of gifgasaanval. Mina was zó goed in het neerzetten van een dodelijke kwetsuur, dat het oefenende ambulancepersoneel er ter plekke niet goed van werd en na het hurken bij de patiënte binnen enkele seconden besloot, dat het hier om een levensecht geval ging en niet om een oefening. In haar toewijding en ter vervolmaking van haar slachtofferrol, kraste Mina, als ze in vorm was, met haar nagels blessures in het gelaat waar de hulpverleners meters van achteruitdeinsden. Het evenement werd daarop stilgelegd.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven