Tussen Hemel & Hel: Eva De Roo, Lize Spit en Jan Jaap van der Wal

, door (nj)

vrijbeeld

Eva De Roo: 'Vibraties in bed'

Komt nog nazinderend van vier lange dagen op Rock Werchter verrassend fluks in de richting van ons bandopnemertje gehuppeld: Eva De Roo (totemnaam: Stralende Spreeuw), de meest frisse en fruitige aller StuBru-stemmen.

HUMO Wat is voor jou de hemel op aarde?

Eva De Roo «Festivals! Ik kijk ieder jaar weer reikhalzend uit naar het festivalseizoen: de vrijheid die je op zo’n weide voelt, dat is met niks te vergelijken. Zeker wanneer het weer mooi is en de pintjes fris. Ook al kan het soms nogal een decadente bedoening zijn, als je erbij stilstaat. Een jaar of tien geleden heb ik op het Dour-festival eens met enkele vrienden naast een dranghek gekampeerd: toen kwamen ze ’s nachts tegen onze tent pissen (lacht). Ik herinner me ook dat vanwege de overvloedige regen de plankenvloer van een concerttent was ingezakt, zodat er een supergrote plas voor het podium lag: tijdens de optredens werd er massaal in die plas gepist. En ik heb toen toch wel wat festivalgangers op een brancard naar buiten gedragen zien worden – er waren daar misschien iets te veel drugs in omloop, vermoed ik. Dat was iets té rock-’n-roll voor mij, maar ’t was wel een ervaring.»

HUMO Heb jijzelf ooit geëxperimenteerd met drugs?

De Roo «Ik heb weleens wat joints gerookt, ja, maar daar ben ik mee gestopt omdat ik er alleen maar slaperig van werd. Eén keer ben ik eens op een ongepast moment in slaap gevallen nadat ik gesmoord had – tijdens de seks bedoel ik. Toen dacht ik: ‘Komaan Eva, stop ermee. Dit heeft geen zin’.»

HUMO Drinken, doe je dat wel?

De Roo «Ja, heel graag. Maar echt dronken ben ik nooit: ik heb van mezelf al heel weinig gêne, dus wat dat betreft heb ik geen alcohol nodig.»

HUMO Wat eet je het liefst?

De Roo «In elk geval iets zonder vlees of vis, want inmiddels ben ik alweer een jaar of tien vegetariër – niet per se voor de dieren, maar omdat ik mijn ecologische voetafdruk wil beperken. Ik ga dus voor de gazpacho van mijn Spaanse schoonmoeder. Iedere keer wanneer ik met mijn lief in Zuid-Frankrijk ben, waar zijn ouders wonen, maakt ze voor mij een megagrote pot. Met verse tomaten, heel veel basilicum en goeie olijfolie. En dan zo’n goed stukje brood erbij: ongelooflijk hoe dat smaakt.»

HUMO Wat is voor jou het hoogste lichamelijke genot?

De Roo «Dansen. De laatste tijd doe ik dat vaak op de nieuwste plaat van Drake, op ‘One Dance’ en ‘Too Good’.»

HUMO Bweurk.

De Roo «O, ik vind dat geweldige nummers! Ik zet ze vaak thuis op: keiluid, en met de bassen van mijn stereo helemaal open. Dan geniet ik echt zó hard van de dreun die ik via m’n voeten naar m’n buik voel gaan! En dan die vunzige beat erbovenop, jawadde. Op feestjes heb ik dat ook: spelen ze een nummer met een dikke bas erin, dan kan ik mezelf amper beheersen. Ik móét dansen.»

HUMO Wat is je artistieke top?

De Roo «Muziek, zonder meer. En dat kan heel breed gaan: ik kan even veel genieten van iets klassieks als van een superplat nummer waarvan ik weet dat er na drie luisterbeurten niet veel meer zal overblijven.»

HUMO ‘Iets klassieks’, bedoel je daar klassieke muziek mee?

De Roo «Ja. Ik luister al van in mijn kleuterjaren naar klassieke muziek; van mijn 6de tot mijn 20ste heb ik ook viool gespeeld. Indertijd heb ik zelfs even overwogen om musicologie te gaan studeren, of viool aan het conservatorium, maar uiteindelijk heb ik dat toch maar niet gedaan. Ik heb altijd veel emotie kwijt gekund in die viool – ik ben nogal een emotioneel mens – maar de technische kant ervan vond ik minder interessant: het ligt niet zo in mijn aard om er altijd weer op te letten dat je de positiewisselingen niet hoort, en zo. Nee, uiteindelijk ben ik heel blij dat ik voor de ándere kant van de muziek heb gekozen: de kant van de luisteraar. Nu hoef ik mijn favoriete muziek alleen maar op te zetten, en kan ik er in alle vrijheid van genieten.»

HUMO Wat bezorgt je geestelijk genot?

De Roo «Mag ik nog eens muziek zeggen? (lacht)»

HUMO Je meent het.

De Roo «Door zelf zo veel met muziek bezig te zijn geweest, luister ik volgens mij soms anders naar muziek, probeer ik muziek te snáppen. Zeker bij vioolpartijen hoor ik continu de constructies, hoe het in elkaar zit. Da’s best grappig.

»En verder lees ik ook graag. Romans, uiteraard, maar de laatste jaren zijn dat vooral ook biografieën van muzikanten, à la Serge Gainsbourg, Neil Young, Patti Smith en E van Eels. Muzikanten zijn vaak heel intense mensen, en het is geweldig inspirerend om over hun leven te lezen.»

HUMO Jij lijkt me vrolijk van nature, maar kun je je ook weleens ergeren aan je medemens?

De Roo «Ik erger me enkel aan mensen die zich constant aan alles ergeren, en daar graag over zeuren en zagen. Dat soort mensen probeer ik zo veel mogelijk te ontwijken.»

HUMO Verder nog iets?

De Roo «Goh... (Denkt lang na)»

HUMO Het zegt wellicht al veel dat je daar zo lang over moet nadenken.

De Roo «Welja, ik ben iemand die zich niet probeert te laten beïnvloeden door kleine ergernissen. Uiteráárd vind ik het vervelend wanneer iemand zijn auto op het fietspad heeft geparkeerd, maar ik laat er mijn humeur niet door verpesten. Ik denk enkel ‘loser’, en ik rijd om die auto heen. Punt.»

HUMO Wat is voor jou de hel op aarde?

De Roo «Had je me deze vraag een jaar geleden gesteld, dan had ik waarschijnlijk iets geantwoord over egoïstische mensen, of zo. Maar sinds de aanslagen in Parijs en Brussel is de hel op aarde veel concreter geworden, en ook veel erger. Je weet dat ik in Parijs was ten tijde van de aanslagen in de Bataclan en op die terrasjes, niet zo ver daarvandaan zelfs. Wat ik achteraf bekeken het verschrikkelijkst van alles vond, persoonlijk dan, was het gevoel dat niemand de zaak nog onder controle had. Normaal gezien zijn er in moeilijke situaties altijd wel rustige mensen in de buurt, die op z’n minst doen alsof ze de situatie onder controle hebben, maar nu wist niemand meer wat te doen, iets wat ik nog nooit had meegemaakt. Dat was echt verschrikkelijk.»

HUMO Mijn laatste vraag is wat vrolijker van aard dan de vorige. Wie is je favoriete onenightstand?

De Roo «’t Zal je niet verbazen dat ik voor een muzikant heb gekozen: Kevin Parker, de frontman van Tame Impala. Niet meteen een geweldig knappe gast – vooral zijn neus vind ik lelijk, en hij draagt ook altijd flipflops, wat ik een enorme afknapper vind – maar ’t is naar mijn mening wel een absoluut muzikaal genie. Het zou me wel leuk lijken dat hij me overal zou aanraken met die geniale vingers van ’m, waarmee hij zo goed gitaar kan spelen. Vooraf zou ik ook de laatste cd van Tame Impala opzetten, ‘Currents’, waar ik vorige zomer elke dag naar heb geluisterd. Héél luid, zodat het bed wat mee vibreert. En terwijl we dan zo bezig zijn, vraag ik af en toe wat uitleg over zijn teksten, want er zijn er bij die ik niet helemaal kan plaatsen.»

HUMO Kies ook eens een Belg?

De Roo (zonder nadenken) «Stromae. Een fantastische artiest, en volgens mij is-ie ook heel intelligent en beleefd. En ’t is een buitengewoon mooie man, vind ik: lang en mager, met prachtige groene ogen. ’t Zou wel een serieus knokige onenightstand worden, vrees ik, want ik ben zelf ook niet de dikste.

»Maar om nog even op Kevin Parker terug te komen: ik heb hem vorig jaar ontmoet, toen hij vóór zijn optreden op Pukkelpop nog bij ons is langsgekomen in de studio. Ik had mijn beste hemd aangetrokken, en liep de hele dag zenuwachtig op en neer te drentelen, me afvragend hoe ik hem precies zou begroeten wanneer hij zou binnenkomen. ’t Was mijn bedoeling om ervoor te zorgen dat hij me een kus op de wang zou geven, iets wat normaal gezien een koud kunstje is voor een vrouw: je biedt gewoon je kaak aan en that’s it. Maar juist voordat hij arriveerde, liet mijn collega – ik zal zijn of haar naam hier niet noemen – een stinkende scheet. We hebben dan nog vlug wat proberen te wapperen met de deur, maar het kwaad was geschied: toen Kevin Parker binnenkwam, stonk het in de studio nog altijd megahard naar scheet. Ik was zodanig van mijn à propos, dat ik hem niet meer dan een slap handje heb gegeven. Een anticlimax vanjewelste, die ik nu gelukkig min of meer goed heb gemaakt op Werchter: ik heb hem kunnen interviewen!»

HUMO En? Heb je hem kunnen kussen?

De Roo «Nee. Maar ik heb hem wel een stevigere handdruk gegeven dan de eerste keer!»

Lize Spit: 'Angst om gek te worden'

Lize Spit, jongste ster aan het Vlaamse literaire firmament, neemt glimlachend een bakbeest van een koptelefoon af wanneer we haar treffen in de Antwerpse stationshal.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven