20 jaar na de dood van An en Eefje zoekt vader Jean Lambrecks zelf de waarheid: 'Er zijn zoveel aanwijzingen dat Dutroux niet alleen werkte'

, door (ab)

Jean Lambrecks an en eefje
© Johan Jacobs

'Veel mensen komen naar je toe en beginnen over het leed dat zij hebben meegemaakt, maar daar heb ik geen behoefte aan'

Opmerkelijke passage, vorige week in het interview met de advocaat van Marc Dutroux. Meester Pierre Deutsch beweerde dat zijn cliënt ‘veel respect heeft’ voor Jean Lambrecks. ‘Omdat Lambrecks zegt dat de waarheid nooit aan het licht is gekomen – net als Dutroux.’ Dutroux beweert namelijk dat niet hij maar een geheimzinnige bende, geleid door Michel Nihoul, de meisjes ontvoerd heeft, en dat hij alleen als zondebok heeft gediend. De opmerking ontlokt een schamper lachje bij Jean Lambrecks. ‘Wil Dutroux van mij een bondgenoot maken? Wat houdt hem tegen om te vertellen wat er precies met mijn dochter is gebeurd? Waar ze ontvoerd is, wie erbij betrokken was, hoe ze gestorven is… Dat weten we twintig jaar later nog altijd niet. We hebben twee keer geschreven naar Dutroux met de vraag of hij wil vertellen wat hij weet. We hebben zelfs een mail gestuurd naar zijn advocaat met het verzoek om zijn cliënt aan te sporen de waarheid te zeggen. Nooit enige reactie gekregen, ook niet van meester Deutsch.’

Dinsdag 3 september 1996, iets na tien uur. In een hangar in de rue Daubresse in Jumet graven speurders van het slachtofferidentificatieteam DVI enkele beenderen op die afkomstig lijken van een menselijk skelet. Meer dan een week lang hebben graafmachines de grond omgewoeld achter het huis waar de Franse gangster Bernard Weinstein woonde, Dutrouxs medeplichtige. Dutroux is die nacht ter plaatse gebracht en heeft een betonnen plaat in de hangar aangewezen: ‘Daaronder liggen de meisjes misschien begraven.’ De beenderen blijken inderdaad van twéé lichamen afkomstig te zijn, en bij één van hen zit een horloge, de Pop Swatch van Eefje Lambrecks. Die avond krijgen de ouders Marchal en Lambrecks bericht: het zijn, zoals men vreesde, de stoffelijke resten van An en Eefje, die meer dan een jaar eerder tijdens een vakantie aan zee verdwenen zijn.

De meisjes worden niet samen begraven. Al vanaf de eerste dagen na de verdwijning van de Hasseltse vriendinnen op 23 augustus 1995 loopt het fout tussen hun vaders, twee tegengestelde temperamenten. Het komt nooit meer goed tussen Paul Marchal en Jean Lambrecks. De drukdoende, altijd zenuwachtige leerkracht die zich bereid verklaarde om premier te worden van het land ‘als het volk dat wil’, en de nuchtere bouwaannemer, niet bij machte om zijn gevoelens te ventileren, vertrokken in een kramp van angst.

'De waarheid is nooit bovengespit. Het hele proces was een schijnvertoning.'

Dat is nu wel anders. Samen met zijn partner Els Schreurs is Lambrecks opnieuw het dossier ingedoken. Elk vrij moment gaat naar het uitvlooien van onderzoekspistes, het bestuderen van processen-verbaal, het opzoeken van getuigen.

Eefje (links) en An. 'Misschien waren de ontvoeringen toch bestellingen? Dutroux wéét het, maar hij zegt niks'.

HUMO Terwijl de meeste ouders van de Dutroux-slachtoffers zich uit de openbaarheid hebben teruggetrokken, treedt u vandaag bewust op de voorgrond, stelt u kritische vragen, blijft u procedures aanspannen. Een groot verschil met de Lambrecks van twintig jaar geleden.

Lambrecks «Ik moet toegeven dat ik in het begin overmand was. Wat Eefje was overkomen, was zo verschrikkelijk, zo overdonderend, dat ik er gewoonweg niet over kon praten. En dan was er die gigantische druk: die honderden journalisten, de mensen op straat die je wilden aanraken, die lawine aan informatie die op me afkwam… Dat was gewoon te veel. Ik ben dichtgeklapt, als een oester.

»Ik lag ’s nachts wel te piekeren over al die vragen waar de onderzoekers nooit een antwoord op hebben gevonden. Hoelang hebben de meisjes nog geleefd? Wat waren de laatste woorden van mijn dochter? Zelfs op de simpele vraag waar An en Eefje precies waren ontvoerd, kwam geen antwoord: Dutroux en zijn handlanger Michel Lelièvre wezen allebei een andere plek in Oostende aan.

»Pas in 2011, toen er de eerste keer sprake was van de voorwaardelijke vrijlating van Michelle Martin, ben ik uit een soort verdoving ontwaakt. Plots begon het me te dagen: die vrouw kan binnenkort weer vrij rondlopen, terwijl wij nog steeds geen antwoorden hebben. En toen ben ik het dossier terug gaan lezen. Mijn Frans is niet zo goed en ik begreep niet alles, maar intussen had ik Els leren kennen, die veel vlotter haar weg vindt in juridische dossiers.»

Els Schreurs «Ik werk als juridische tolk en heb daar dus wel wat ervaring mee.»

Lambrecks «Els heeft me wegwijs gemaakt in het dossier. Zo is stilaan tot me doorgedrongen hoe bitter weinig we wisten. Ik moest vaststellen dat er enorm veel dingen niet klopten in het verhaal dat het gerecht ons voorspiegelde.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven