Fan van Patti Smith: Belgische muzikanten over de first lady of punk

, door (jub)

'Ik ga niet zeggen dat ik verliefd op haar was, maar ik voelde mij wel aangetrokken' Patrick Riguelle

Patrick Riguelle ‘Ooit nog tegenaan gelopen’

Patrick Riguelle, u kent hem wel, is één van de weinige Belgen die ooit lijfelijk contact heeft gehad met Patti Smith. Lees verder, lees verder.

Patrick Riguelle «Ik was 13 jaar toen in 1975 haar debuut ‘Horses’ verscheen. Een rijkeluiszoontje uit mijn klas had die plaat gekocht en was zo goed om ze vervolgens door te geven. Het heeft een tijd geduurd voor hij ze heeft teruggezien. Ik wist niet wie Patti Smith was, waar ze vandaan kwam, of tot welke scene ze behoorde – in die tijd kon je dat namelijk nog niet even googelen. Op haar plaat stond één naam waar ik al van gehoord had, die van de producer: John Cale. Maar ik vond het dus wel meteen steengoed. Ik luisterde toen vooral naar dingen als Pink Floyd en Crosby, Stills, Nash & Young, maar dit was iets totaal anders. ’t Was nog geen echte punk, maar toch. Niet veel later zag ik in Muziekkrant OOR een foto – als ik mij niet vergis gemaakt door Anton Corbijn – met daarop Patti Smith in het gezelschap van David Byrne, John Cale en Lou Reed. Een foto genomen in The Bottom Line. En dan begon mijn frank stilaan te vallen, dat daar een scene gaande was die met de rest van de popmuziek niets te maken had. Het was iets bijzonders, een raar geluid, rare gitaarpartijen. Bijna geen noten meer, een soort postmodernisme op gitaar. En het allerfijnste: het waren dingen die ik zelf kon naspelen. Het was muziek die je de moed gaf om zelf iets te beginnen.

»Nog later zag ik haar op televisie – live in ‘The Old Grey Whistle Test’ – en was ik helemaal niet meer te houden. Een coole madam zonder tetten, dat zag je niet vaak (lacht). No tits whatsoever, een T-shirt met wat tepels die erdoorheen kwamen, that was it. Ik heb nog even gedacht: ‘Godverdomme, is dat nu een vent?’ Heel androgyn, al wist ik toen uiteraard nog niet wat androgyn wilde zeggen (lacht). In ieder geval: ik vond het iets sexy hebben. Ik ga niet zeggen dat ik er verliefd op was, maar ik voelde mij wel aangetrokken tot madams die dreiging en gevaar uitstraalden. Ze spuwde ook op de grond, herinner ik mij van ‘The Old Grey Whistle Test’.»

HUMO Vind je haar een goeie zangeres?

Riguelle «Het zal wel zijn. Ze is geen operazangeres, hè. Ze heeft geen geschoolde stem, ze kan kan geen vijftien noten in drie seconden zingen, maar die frasering! Frasering is minstens even belangrijk als de juiste noten kunnen zingen. Ze declameerde meer dan dat ze zong. Lou Reed had dat ook, en Bob Dylan zeker. Meesters van de frasering. Het gaf meteen een volwassen indruk, volwassener dan popmuziek in die tijd hoorde te zijn. Pas veel later ben ik te weten gekomen dat haar grote held Keith Richards was, en ze heeft inderdaad dat rauwe, hese in haar stem. Ze wilde ook op Keith Richards lijken. Net als Johnny Thunders trouwens. Die ik ooit nog heb gezien in de AB. Johnny Thunders And The Heartbreakers: geen gezonde jongens, maar wel een goed concert.

'Ze geeft je de moed om zelf iets te beginnen'

HUMO Op Jazz Middelheim heet het ‘An Evening of Words and Music’.

Riguelle «Ik word nooit uitgenodigd voor poëzieavonden, en daar is een reden voor (lacht). Ze mag van mij gedichten voordragen zoveel ze wil, maar liever niet tijdens een concert.»

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven