Humo helpt u uit uw comfortzone, deel 1: Onze Man wordt naaktmodel

, door (jm)

Onze Man wordt naaktmodel
© Anton Coene

'Eigenlijk is het wel léúk om als een varkenslapje uitgestald te liggen in de toonbank'

Na de douche monster ik m’n eigen lichaam in de spiegel. Niets nieuws onder het badkamerpeertje: het is een vertrouwd lijf dat me niet helemaal lekker zit, maar me ook niet opzienbarend stoort. De brute kop met de geprononceerde kin, het litteken op de buik, het relatief korte bovenlijf en de lange benen, de van een sportieve jeugd geërfde gespierde dijen: ik kén dat lichaam, want ik leef er al 31 jaar mee. Maar vandaag kijk ik anders: ik sluit mijn ogen, open ze bruusk weer, en probeer mijn spiegelbeeld te zien met de ogen van een buitenstaander. Zoals de zeven mensen die me straks zullen tekenen, en zich zullen verdiepen in de plooien en golvingen, in de haren en verdwaalde sproetjes, in de nukkige geheimen van dat hoekige jongenslichaam. Ik wil er graag stoer over doen, zeggen dat het me niets doet, maar de kleverige bal in mijn maag verraadt m’n zenuwachtigheid. Straks is er geen textiel meer dat beschutting biedt, en kriebelen vreemde ogen over mij in m’n kwetsbaarste vorm. Het venijnige vetrolletje boven m’n heupen lacht me nu al uit: ‘Hier zijn ze, jongen, die zeven garnaalkroketten van gisteren in het bedrijfsrestaurant.’

WISKUNDE EN SEKS

O ironie: straks zal ik twee uur naakt en in weinig aan de verbeelding overlatende poses te kijk zitten, maar om mezelf uit te kleden moet ik naar de privacy van een geïmproviseerd kleedhokje. Ik aarzel. Er gaat me iets dagen: het grote probleem is niet naakt zijn, wel naakt worden. Ik herken het gevoel: het is de korte pauze in de opwinding net voor je voor het eerst met iemand slaapt. Er is genoeg gesuggereerd, zo meteen krullen jullie lichamen zich in elkaar, de kleren moeten nú uit, maar even ontsnapt je hoofd uit de roezige voorpret, en overvalt ze je: de existentiële schaamte voor je eigen lichaam.

Er speelt nog een andere factor. Eén van de studenten die me zal tekenen kén ik: Anna is een lieve collega. Bij Humo hebben we de gewoonte om tijdens de dagtaak onze lichamen te bedekken met textiel – zelfs naar mijn kuiten heeft Anna het raden. Zullen we onze ongecompliceerde gesprekjes vol subtiele genegenheid nog wel kunnen voeren zodra mijn full frontal nudity op haar netvlies geëtst staat?

'Het venijnige vetrolletje boven m'n heupen lacht me nu al uit'

De zeven studenten – vandaag zijn het vooral vijftigers, maar in principe komen ze uit alle leeftijdscategorieën – en hun leraar Roland hebben hun materiaal plechtig uitgestald, en ik kom uit het kleedhokje. De theorie: ik meet mezelf een tred aan die het midden houdt tussen trots en nonchalance. De praktijk: ik geef een workshop dronken stoethaspelen. En is dít nu het moment, Kevin, om neurotisch te gaan slingeren?

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven