48 uur in het spoor van de probleemjongeren van Yes We Can, deel 2

, door (bdc)

vrijbeeld

Lees ook: deel 1 van deze reportage

'Mijn verslaving heeft van mij een beter mens gemaakt'

Het is woensdagmiddag. Twee busjes komen het terrein van Yes We Can Clinics opgereden. Negen jongeren stappen uit. Vijf van hen hebben een zonnebril op hun neus. Drie hebben de kap van hun sweater over hun hoofd getrokken. Sommigen hebben een paar uur geleden nog gebruikt, terwijl het nog kon. De kans is groot dat er nog cannabis, cocaïne of alcohol in hun bagage gesmokkeld zit. Voor noodsituaties. In een oud pand zullen ze met 75 andere jongeren tien weken behandeld worden. Zonder televisie, games, laptop, smartphone en internet. En zonder drank en drugs. Zodra ze uit het busje stappen, begint hun herstel. Cold turkey.

Derek van Enk, hoofd kliniek van Yes We Can, staat de jongens en meisjes buiten op te wachten en vertelt hun meteen zijn verhaal. Hoe hij zelf zwaar verslaafd is geraakt aan de drugs. ‘Ik begon met weed,’ zegt hij, ‘maar ik was anders dan mijn vrienden. Zij rookten af en toe een jointje, bij mij moest meteen alles op. Later probeerde ik xtc. Mijn vrienden slikten er eentje per maand, ik sloeg meteen de hele zak achterover. Daarna was het de beurt aan cocaïne. Man, wat voelde dat goed. Mijn vrienden snoven af en toe een lijntje, maar ik bleef maar snuiven. Elke dag meer en meer.’

Op het gezicht van een paar jongeren verschijnt een glimlach. Herkenning. ‘Ik ben ook naar klinieken geweest,’ zegt Derek. ‘Nergens kregen ze me klein. Ik ken alle trucs. Ik heb ook alcohol in mijn shampoofles gegoten of cocaïne achter mijn ballen gekleefd.’ Nog een paar jongens moeten lachen. ‘Het is nu het moment om af te geven wat nog in je aars hangt: een paar knopjes weed, een zakje coke, een hele Xbox.’ Niemand kan zijn lach nog inhouden.

CLINIC CLOWN

Bij Yes We Can Clinics noemen ze Derek de clinic clown, een geuzennaam die hij koestert. Als oprichter Jan Willem Poot de Steve Jobs van Yes We Can is – het creatieve wonderkind dat tot elke prijs zijn droom wil realiseren – dan is Derek van Enk de Tim Cook: diegene die de keet runt en ervoor zorgt dat iedereen weet wat van hem of haar verwacht wordt, en wanneer.

'De jongere moet het uiteindelijk zelf doen, maar hier weet hij dat hij er niet alleen voor staat.'

Derek is geboren en getogen in Amsterdam. Tijdens een wandeling in de tuin van de kliniek vertelt hij zijn verhaal. Hoe hij als student in cafés ging werken en achter de bar de vrolijke Frans uithing. Ondertussen sloeg hij shotjes sterkedrank achterover en jaagde hij cocaïne door zijn neus. Al snel raakte hij verslaafd. ‘Het was heel heftig,’ zegt hij. ‘Ik ben acht jaar van mijn leven verloren.’ Uiteindelijk kickte hij af en leerde hij zijn huidige vrouw kennen. Zijn vrouw werkte in een bedrijf dat outdooractiviteiten organiseerde in de Ardennen. Hij mocht er aan de slag, onderaan de ladder, en klom op tot directeur. Het bedrijf was een concurrent van het bedrijf dat Jan Willem Poot in die dagen had uitgebouwd. Zo leerden ze elkaar kennen.

Derek van Enk «Toen Jan Willem met Yes We Can Clinics begon, vroeg hij of ik een beetje wilde helpen met het regelen van activiteiten en zo. Het werd alsmaar meer, op den duur zat ik er bijna elke dag. Ik werd zo hard geraakt door de verhalen van de jongeren en door de manier waarop ze begeleid werden, dat ik elke avond ergens in een hoekje zat te huilen.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven