Nick Cave, rouw en ongefilterd: de dood van een zoon, de nood van een vader

, door (ss)

Lees hier de bespreking van 'Skeleton Tree' »

Eén van de meesterwerken uit de Engelse literatuur is een episch gedicht van John Milton, ‘Paradise Lost’. Je kunt die titel op vele manieren interpreteren: in de eerste, Bijbelse betekenis gaat het over de zondeval en de hel, maar je kunt er ook het verlies van onschuld in zien, of zelfs het verpesten van het milieu en het verkrachten van Moeder Aarde. In het geval van Nick Cave is ‘paradise lost’ even meedogenloos als simpel: een getalenteerd, welgesteld, beroemd en, ondanks zijn reputatie van somberman, gelukkig artiest moet vaststellen dat ook hij niet wordt gespaard door het noodlot. Nadat hij zelf jarenlang en ettelijke keren als junkie werd gespaard, na een dozijn overdosissen, moet hij alsnog de rekening vereffenen door zijn zoon af te staan.

Bob Dylan zong in ‘Highway 61 Revisited’: ‘God said to Abraham: ‘Kill me a son’ / Abe said: ‘Where do you want this killing done?’ / God said: ‘On Highway 61’. Vervang de namen en de locatie door Brighton en Cave, en je hebt de tragedie die Nick vorig jaar overkwam: één van zijn vier kinderen, Arthur, de helft van de door hem en z’n vrouw Susie verafgode tweeling, stortte onder invloed van een bad trip van de klippen aan de Zuid-Engelse kust. Een kleine waarschuwing aan jonge lezers die denken dat drugs cool zijn: Arthur Cave viel van een klip na het roken van cannabis en het nemen van een lsd-tablet. Hij raakte gedesoriënteerd en dacht dat hij kon vliegen. Arthur was 15. Ik ken de Ovingdean Gap waar hij viel, niet ver van Brighton. Daar is alles correct beveiligd, je kunt er niet per ongeluk vallen.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven