Herman Brusselmans: 'Het tijdschrift'

, door (hb)

Herman Brusselmans: 'Het tijdschrift'

Het is al een tijd dat de verkoop van weekbladen en kranten in een nederwaartse spiraal zit. Verschillende mensen die met de productie van deze publicaties te maken hebben, breken er zich het hoofd over hoe ze het tij kunnen keren. Omdat ik in m’n 35-jarige carrière als auteur voor praktisch alle periodieken in Vlaanderen heb gewerkt, word ik vaak door de betrokkenen geconsulteerd betreffende mogelijke methoden om de handel opnieuw te laten bloeien.

Zo had ik vorige week een meeting met de wanhopige hoofdredacteur van een vroeger enorm goed verkopend blad, en ik kwam aan op het adres waar het thans noodlijdende vodje zich bevindt, en het eerste wat me opviel was dat die hoofdredacteur een bijzonder lelijke secretaresse had. Daar begint het al. Tot ongeveer de jaren 90 hadden hoofdredacteuren altijd een erg mooie secretaresse, met lange benen onder haar schijter, van die memmen waar je schitterend plitse pletse kon mede doen, een preut om je vingers bij af te likken en een smoeltje waartegen je gerust, zonder dat de vakbond ingreep, een orgasme als een tsunami kon spuiten.

De jaren 2000 brachten een kentering. Steeds meer secretaresses hadden een dik gat, een bakkes als een krop sla, loezen met meer tepel dan vlees, en een foef die je van twee straten verder reeds kon ruiken, in die zin dat je dacht: ‘Godverdomme, er is hier ergens een overleden kabeljauw ontsnapt.’ Maar goed, die lelijke secretaresse zei tegen mij: ‘Meneer de hoofdredacteur is nog even bezig, u kunt daar op die stoel wachten.’ Dat is toch niet te geloven?

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven