'Bijgevijlde bijtertjes'
Dwarskijker over 'Little Big Shots' en 'Buurman, wat doet u nu?'

, door (rv)

nathalie 1200

Little big shots

VTM – 16 september

‘Little Big Shots’: het Nederlands was wederom op. Het decor van dit amusementsprogramma – een Amerikaans format – is zo schreeuwerig als een attractiepark op volle oorlogssterkte in het hoogseizoen. Het studiopubliek klinkt aldoor wanhopig enthousiast, alsof het door meedogenloze, uit Tsjetsjenië ingevoerde applausmeesters onder schot wordt gehouden. In die sfeer hangt Nathalie Meskens de lollige tante uit die overdreven snaaks aan kinderen vraagt of ze al een lief hebben, of twéé lieven misschien? Het is voorwaar niet haar beste rol. Die kinderen, die al dan niet één of meer lieven hebben, blijken op tekst van een redacteur die zich liever niet op geestigheden laat betrappen, meestal verdomde bijdehandjes te zijn. Of anders: niet zo geslaagde karikaturen van volwassenen. Ze gooien er iets ingestudeerds uit waar Nathalie Meskens krijsend om moet lachen, alsof ze zichzelf niet meer meester is. Vervolgens trekt ze er, op een teken van de regisseur, een gezicht bij waarop ‘Wat die keicoole deugnieten er allemaal niet uitflappen! Grááf!’ staat te lezen. Let wel: ik kan Nathalie Meskens doorgaans wel lijden op de televisie, maar zij had haar talent tijdig tegen verregaande populariteit in bescherming moeten nemen. En iemand had die kinderen die kunstjes doen, vaak schaalmodelletjes van hun ambitieuze ouders, voor ‘Little Big Shots’ moeten behoeden. Dat lijkt me overigens een mooie taak voor ouders, maar die blijken in dit programma, glimmend van trots, liever te voorspellen dat hun kleuterdochter die al sinds haar tweede aan thaiboksen doet, op haar achttiende wereldkampioene in die discipline zal zijn. Mooi, maar het wachten is toch vooral op een vierjarig kooivechtertje met bijgevijlde bijtertjes. Ik durf te wedden dat Nathalie Meskens daar – ik citeer – kiekenboebels van zou krijgen. En ten bewijze van kippenvel zou ze daarna haar onderarmen aan het ruime publiek tonen, wat stilaan een standaardgebaartje is in beroerde tv-programma’s.

Ook behoorlijk erg zijn de internationale kunstenmakertjes, meestal ukkepukken die een professioneel klinkend praatje hebben ingeoefend, waar ik, een gematigde kindervriend, lichtjes van huiver. Met één van hun ouders, meestal de moeder, reizen zij de wereld af om overal ter wereld in ‘Little Big Shots’ de strijdkreten van Bruce Lee na te piepen, of vanuit een glazenwasserslift virtuoos ballen in een basketring te mikken, zoals eertijds de jonge Mozart. ‘They fuck you up, your mom and dad,’ dichtte Philip Larkin naar waarheid. En soms duwen mams en paps je in samenwerking met de televisie in de malende muil van de showbizz. Kinderen zijn er niet om de gebroken dromen van hun ouders te helen.

Er trad in dit programma ook een meisje op dat in ‘Pippa’, een film van Marc Punt die nog moet uitkomen, de jongere versie van Nathalie Meskens neerzet. Ook toevallig. Zij imiteerde Nathalie Meskens die Philippe Geubels imiteert, een dubbelslag, maar evengoed een ideetje dat niemand, níémand deze aankomende comédienne uit het hoofd heeft gepraat. ’t Was wel een mooi moment om ‘Little Big Shots’ na twee afleveringen met een zucht voor bekeken te houden.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven