'De bekeerlinge': Stefan Hertmans' opvolger van 'Oorlog en terpentijn'

, door (ms)

Stefan Hertmans
© Saskia Vanderstichele

Deze keer keert Hertmans, ver voorbij de Eerste Wereldoorlog van zijn grootvader, wel tien eeuwen terug in het verleden. Hij reconstrueert de lotgevallen van een Vikingmeisje dat zich tot het jodendom bekeerde, en – daar begint de krachttoer – maakt daar een roman van die onderhuids zindert van de actualiteit. Komt dat zien: ‘De bekeerlinge’.

'Seksueel blijven we heel simplistische wezens'

HUMO Zonder je tweede woning in de Vaucluse was ‘De bekeerlinge’ er nooit gekomen: vertel dus eerst maar hoe een mens daar belandt.

Stefan Hertmans «De enige mogelijkheid: per toeval. In de zomer van ’94 wou Sigrid (Bousset, zijn vrouw, red.) me alle plekken in de Provence tonen waar ze in haar jeugd was geweest. Ze herinnerde zich een spectaculaire kloof in de Haute-Provence, met een oeroud kerkje onder een overhangende rots. We hebben er een hele dag vergeefs naar gezocht. Het dorp heette Monieux, zo werd ons achteraf duidelijk, maar die dag waren we er straal voorbijgereden. We gingen wel iets drinken in een naburig stadje en daar, onder een boom op een plein, zei ik Sigrid: ‘Ik weet niet wat het is, maar zo’n totaal vervulde, rustige, verliefde euforie als vandaag heb ik nog nooit gevoeld.’

»De dag erna reden we terug naar een somber Gent, waar het weken aan een stuk góót. We waren verbannen naar Siberië, zo leek het wel. Ik nam een week de telefoon niet op, had geen zin om mensen te zien. Een collega liet me weten dat een oud huis in het zuiden te koop stond. En dat was in Monieux, zo bleek, niet ver van het kerkje dat we hadden gezocht. Een politiecommissaris uit Temse had er tot zijn dood gewoond. Later kwam ik erachter dat het stoeltje waarop ik dat zeldzame geluks-gevoel had gehad, precies op de plek stond waar die man 35 jaar lang zijn koffietje was gaan drinken.»

HUMO ‘De bekeerlinge’ is opgedragen aan ‘de vrouw die een huis kuste’.

Hertmans «Dat heeft Sigrid letterlijk gedaan, ja, toen we er de eerste nacht geslapen hebben, 11 september 1994. Toen wist ik wel dat ik niet meer terug kon… (lacht)»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven