'Met zorg geselecteerde mutsen'
Dwarskijker over 'Weg zijn wij' en 'Pano'

, door (rv)

Met zorg geselecteerde mutsen

Weg zijn wij

Eén – 8 oktober - 567.489 kijkers

Die jongen van Zimmerman heeft het allejezus ver geschopt. Maar heden moet ik het over ‘Weg zijn wij’ hebben, een lifestyleprogrammaatje dat vakanties in eigen land wil bevorderen aan de hand van drie Bekende Vlamingen die het zo druk hebben dat ze altijd wel voor een schnabbel te strikken zijn. De ene Bekende Vlaming moet zich op het culinaire aspect concentreren, de andere op het logies, en de derde moet voor een activiteit zorgen. Met z’n drieën moeten ze het onderhand op aanwijzingen van de regisseur gezellig maken. De sympathieke wereldreiziger en sterreporter Martin Heylen kon Katrien De Ruysscher bij hun eerste ontmoeting niet meteen thuisbrengen. In mijn hoedanigheid van afgetobde huisvrouw weet ik dat deze actrice dokter Van Santen belichaamt in ‘Thuis’. Martin wist ook niet meteen wie Hanna Mariën was, een sprintster die in 2008 een gouden medaille heeft gewonnen op de Olympische Zomerspelen in Peking. Ze was ook goed in bobsleeën. Tot zover Wikipedia. Deze voortreffelijke meid had zich ook niet in míjn geheugen genesteld. Toen ze zich bekendmaakte, zei Martin: ‘Hanna Mariën: natúúrlijk.’ Ik deed er natuurlijk het zwijgen toe.

Het overkoepelende thema van dit programma was deze keer: industrieel erfgoed. Martin, die voor de inwendige mens opkwam, had als kustbewoner zijn zinnen gezet op garnalen op een bedje van zoutverdragende succulenten uit de amarantenfamilie. Die kostbare kruiden groeien in het Zwin, waar onder de weidse hemel en in de verste verte geen industrieel erfgoed te bekennen viel, maar Martin wist dat er ooit een vaarweg tussen Brugge en de Noordzee doorheen had gelopen. ‘I rest my case,’ dacht ik in het Engels, wat nog altijd beter is dan ‘My Gawd!’

De olijke trits trok vervolgens naar het Waasland, waar de a een barre klank is. Daar deden ze op initiatief van Katrien De Ruysscher de Verbeke Foundation aan, een privé-kunstverzameling die tegen betaling openstaat voor het publiek. De Verbeke in kwestie heerste vroeger over een transportbedrijf waar een omineuze stapeling van containers nog getuige van is: industrieel erfgoed, zullen we maar aannemen. Je kunt er godbetert in kunstwerken overnachten, en Martin, die tegen die tijd in een komische rol was vergleden, kreeg de zogenoemde CasAnus als slaapplaats toegewezen: een groteske uitvergroting van anus en endeldarm. Alsof Jeroom een attractie had bedacht voor de Efteling: zo zag die bewoonbare sculptuur eruit. Het is in werkelijkheid een trouvaille van Atelier van Lieshout, een internationaal bekende naam in de hedendaagse kunst, waar de kijkers van dit programma om een of andere reden naar konden fluiten. Als je dan toch kunst laat zien, hoor je zelfs in een oppervlakkig lifestyleprogramma de naam van de kunstenaar te noemen, al was het maar uit beleefdheid. Nu, dat zal Hanna Mariën een zorg zijn, want zij vond openlijk geen hol aan kunst. Terwijl hij de CasAnus aan een nadere inspectie onderwierp, zei Martin, die niet sip probeerde te kijken: ‘Speciaal. Heel speciaal.’ Je kon hem daarbij intens naar zijn eigen alkoof zien verlangen en in gedachten hoorde ik een weemoedig mandolineorkest opklinken.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven