Joyce Delbaere: 'Joyce Delbaere'

Joyce Delbaere: 'Joyce Delbaere'

‘Kent ge dat gevoel? Dat ge een handdoek zijt in de voorwas van een degelijke wasmachine – een Miele, bijvoorbeeld? Zo voelde ik mij. Ik werd heen en weer geslingerd in een draaikolk van gevoelens. Ik was razend op dat mens dat haar man had gedwongen mij te dumpen. En voor hem, Geert dus, voelde ik alleen maar liefde. En ik haatte mijzelf omdat ik weer alleen was. Want ik ben niet graag alleen.

Nu zat ik dus zonder uitgever. Allemaal de schuld van dat rotwijf van hem. Ik wist dat Geert niks liever zou willen dan ‘Effe chille’ uitbrengen. Maar dan zou het kreng wellicht exploderen. Ik moest dus kalm blijven, en hem de kans geven om terug te komen op het rampzalige besluit dat hij onder druk van die IS-achtige mollige trut had genomen. Ja, ik druk mij sterk uit. Maar een veelbelovende schrijverscarrière breken is niet niks. Dat is, net zoals het opblazen van een antieke tempel, cultureel terrorisme. Kom dus niet zeuren dat de vergelijking wat vergezocht is.

Er was een feestje van een productiehuis. Geert heeft onlangs een boek uitgegeven van een kookprogramma dat ze daar maken. Ik had daar een tijd gewerkt. Ik wist dat hij zou komen, en ik zou mijn rustige kant laten zien.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven