'Ongestraft aanzetten tot inhaken en meewiegen'
Dwarskijker over 'The Show Must Go On!'

, door (rv)

Ongestraft aanzetten tot inhaken en meewiegen

The show must go on!

VIER – 8 november – 380.088 kijkers

In ‘The Sky Is the Limit’ liepen enkele poenige patjepeeërs en hun bontgevederde gade breeduit met hun gebrek aan klasse te geuren. Peter Boeckx, de maker van dit programma, speelde mefistofelisch voor vertrouwenspersoon van deze ietwat dubieuze lieden. ‘Mefistofelisch’: waar léés je dat nog tegenwoordig? Terwijl de camera toekeek, toonden de hoofdpersonen van ‘The Sky Is the Limit’ nietsvermoedend aan dat klasse en elegante waardigheid buiten hun bereik lagen, hoeveel geld ze ook te besteden mochten hebben. Ik ben doorgaans een liefhebber van kwibussen, en zelfs een connaisseur van de soort – mogelijk ben ik er zelf één, maar niettemin had ik na enkele afleveringen waarlijk mijn bekomst van de fauna in dit programma, want reken maar dat de ene kwibus de andere niet is.

In ‘The Show Must Go On!’ heeft Peter Boeckx dit keer slijmenderwijs het vertrouwen gewonnen van Vlaamse zangers die door middel van een rondzingende geluidsinstallatie op verregende braderijen tot inhaken en meewiegen aanzetten, meestal ongestraft. Ik heb het even niet over Johan Stollz, né Joannes Stolle, die ik tien jaar geleden, toen hij huispianist in de tv-quiz ‘De tabel van Mendelejev’ was, met enig plezier te zijnen huize heb geïnterviewd. Ik zag hem in mijn kindertijd in de jaren zestig al op de televisie, wat uiteraard een band schept. In dit programma draaide hij zijn gebruikelijke repertoire af: hij zong een samenvatting van zijn grote hit ‘Concerto voor Natasha’ en vertelde verhalen over de tijd dat hij in het Zwitserse rijkeluisgetto Gstaad piano speelde op de privéfeestjes van Elizabeth Taylor en Richard Burton. Op een keer stopte Burton hem naar verluidt een fooi van 100.000 dollar toe. Echt waar. Dat bedrag had de lebemann Stollz vervolgens in een luxehotel met bekwame spoed opgesoupeerd. Dat waren tijden. Als een feestje bij de Burtons ten einde liep, en de meeste gasten de chalet verlaten hadden, danste Johan Stollz volgens zijn overlevering weleens close met Liz. Ze had mauve ogen en zei: ‘Kom naar Amerika.’ Ik pieker niet over het waarheidsgehalte van mooie hallucinaties.

Peter Boeckx is altijd uit op enige ontluistering: we zagen hoe Johan Stollz, al met al een man van 86, zich ruggelings op bed liggend in nauwsluitende jeans wurmde. Los daarvan wist deze zanger en pianist nog aardig de schijn van zijn soort glamour op te houden: voor de televisie wilde hij nog wel eens in zijn witte showpak aan zijn witte vleugel gaan zitten. En hij kan nog altijd mooi piano spelen: zijn vingers lieten hem en de muziek niet in de steek. Johan Stollz had dan ook niets te maken met de andere sijzen die in dit programma werden opgevoerd. We bevonden ons, of we dat nu wilden of niet, in de huiskamer van Jo Vally, die in de ogen van zijn vrouw Marcella niemand meer dan Valère Lauwers is, vooral als ze met een bittere trek om de mond zijn haar doet. Aan de final touch van zijn kapsel kwam een lik Nivea te pas. We kregen een snapshot van een huwelijk te zien: de conversatie van de echtelieden kwam neer op wederzijdse schimpscheuten in aanwezigheid van een publiek: Peter Boeckx en zijn cameraploeg. En kijkers zoals ik, helaas.

Het kwam me voor dat Valère Lauwers tot knappens toe van Jo Vally was vervuld, maar wat grensoverschrijdende eigenliefde betreft moest hij in Steve Tielens zijn meerdere erkennen. Deze Tielens, die samen met Marc Coucke geen Grammy heeft gekregen voor ‘Het is weer Couckenbak’, bleek er in zijn rijtjeshuis aan de Boomsesteenweg in Boom een lijfeigene op na te houden: Monique, een bejaarde vrouw die op zijn bitse bevel de keukenvloer zwabberde, hondendrollen opruimde, bureaustoelen aansleepte, zijn nieuwe single bewonderde, en Tielens ook bij nacht en ontij overal heen reed in een bestelwagen waarop de lachwekkende woorden ‘Steve Tielens on tour’ stonden. Hij zei dat hij ’s nachts weleens met een ‘hongertje’ kampte, en dat hij Monique dan gelastte waar ook ter wereld Aïki-noedels voor hem op te duikelen, wat ze zonder morren deed. Hij had ook een opnamestudio en een waterbed zomaar van haar cadeau gekregen. Monique zei dat ze hem ooit ‘op de jaarmarkt’ had ontmoet, met ogenblikkelijk lijfeigenschap tot gevolg. Opdat we hem vooral geen viezerik zouden vinden, stelde ze nogal nadrukkelijk dat ze ‘meer een moeder-zoonverhouding’ hadden, want uiteindelijk was deze Tielens getrouwd met een vrouw die zich in deze aflevering vermoedelijk achter de overgordijnen schuilhield. In een thriller zou de moegetergde Monique, het slaven en draven meer dan zat, op een nacht wellicht bij maanlicht en onder het prevelen van verwensingen de Aïki-noedels voor Steve Tielens met strychnine kruiden.

On tour ontmoetten Jo Vally en Steve Tielens elkaar diep in de binnenlanden van Vlaanderen, op een plek waar feestzaal Parasol uit de zomp was opgerezen. Daar kleedden de artiesten, of hoe je die lui in zulke omstandigheden ook mag noemen, zich in een huiskamer om, waar enkele oude, mat uit hun ogen kijkende mannen roerloos aan de dis zaten. Of ze al dan niet overleden waren, lieten ze in het midden. Het eten zag er in ieder geval koud uit. Aan de muur hing een gewei dat ik spontaan zou afstoten mocht de natuur mij ermee hebben opgezadeld. Er waren ook in ovalen lijsten gevatte dierbare overledenen te zien die ongeacht hun geslacht besnord waren. Daar stelde Steve Tielens vast dat de broek die zijn vrouw hem had meegegeven hem wezensvreemd was – het was zelfs een broek die hem niet bekend voorkwam. In ieder geval was ze alweer een mooie gelegenheid om er Monique publiekelijk een uitbrander voor te geven. Daarna zou ze nog een standje krijgen omdat ze ook in de verdeling van zwaaisjaals tekort was geschoten. Tielens kreeg de broek van Jo Vally te leen, want collegialiteit is net als amateurisme geen ijdel woord in de achterkamer van de Parasol. Toen hij, met de broek van Jo Vally aan, een polonaisemedley inzette, overviel mij ineens een intens verlangen naar schoonheid. Van de weeromstuit verscheen er mij een engel met mauve ogen die mij fluisterend vroeg hoelang ik nog van plan was mijn tijd te verspillen.

Rudy Vandendaele

Humo 3976/46 15/11/2016

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 15 november 2016

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan