Amerikaans schrijver van het jaar: Nathan Hill

, door (joris belgers)

nathan hill vrijbeeld

''World of Warcraft' heeft me door een moeilijke periode in mijn leven geholpen'

Schrijven werd als tuinieren voor Nathan Hill. Elke dag een uurtje aandacht, soms twee. Dat tuintje groeide, zo’n negen jaar, langzaam, zeker, tot een imposante debuutroman die wordt geprezen als ongeveer het beste wat de Amerikaanse literatuur dit jaar heeft voortgebracht. Hij is er zelf ook wel verbaasd over.

Inmiddels wordt de stilistische veelzijdigheid van de 40-jarige auteur vergeleken met David Foster Wallace, zijn humoristische observatievermogen met Tom Wolfe, zijn thematische reikwijdte met John Irving – die op zijn beurt Hill vergeleek met Charles Dickens.

Er is dus wel wat aan de hand met dat boek. Dat komt bovenal doordat er heel erg veel in zit. Met haast 700 pagina’s is het een lijvige roman, maar zware leeskost wordt het nimmer. Het is coherent, ondanks tal van personages met allemaal hun eigen besognes.

Maar bovenal verweeft Hill veel thema’s met elkaar. Zowel actueel (mediahysterie, sociale media, feitenvrije politiek, gameverslaving) als historisch (de tweede Irakoorlog, de protestbeweging in de jaren 60, de teloorgang van de Amerikaanse maakindustrie) en universeel (verlies, vriendschap, onbeantwoorde liefde). In het kort: het boek gaat over de relatie tussen de licht misantropische schrijver Samuel Andresen-Anderson en zijn verdwenen moeder Faye.

- Klopt het dat Samuel Andresen-Anderson nogal op Nathan Hill lijkt?

Nathan Hill «Er zijn zeker overeenkomsten. Samuel is docent creatief schrijven, net als ik. Hij speelt veel computerspelletjes, en er was ook een periode in mijn leven waarin ik veel games speelde. Hij zit er nogal mee dat zijn schrijfcarrière in het slop zit, en ook ik heb daar flink mee geworsteld. Maar ik heb veel aangedikt om er een roman van te maken. Mijn moeder is bijvoorbeeld geweldig, echt waar, en ik had altijd een goede band met mijn studenten. Maar dat levert geen drama op. Dus is Samuel nogal boos, op zijn studenten en op het leven.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven