Pieter Aspe na de dood van zijn vrouw Bernadette: 'Het is snel gegaan: ziekenhuis, scan, vonnis'

, door (kd)

pieter aspe vrijbeeld

'We hebben samen gehuild, maar we hebben nog veel meer samen gelachen'

Op de bel lezen we ‘Aspeslag – Vandenbroucke’. Het appartement aan de Blankenbergse jachthaven was dertien jaar lang hun liefdesnest. Ook wanneer ze de boze buitenwereld tegemoet traden, deden ze dat samen. Op de Boekenbeurs, op feestjes, op café: zag je Aspe, dan zag je Bernadette. Hun levens waren vergroeid. Afscheid nemen kan de auteur nog niet: wanneer we plaatsnemen aan de langwerpige tafel, zien we, twee stoelen van ons, Bernadettes handtas staan. Alsof ze die daar even tevoren heeft neergezet, en momenteel in één van de andere kamers doet wat ze vroeger altijd deed.

Maar Bernadette is er niet meer, en met haar verdween ook de lichtheid uit Aspes bestaan: kort na haar dood postte de schrijver Facebook-updates als ‘Mijn lief is dood. Ik blijf verminkt achter’.

Pieter Aspe «Had je me twee maanden geleden gebeld voor een interview, dan had ik geweigerd. Tot eind oktober heb ik alles afgehouden. Begin november moest ik de Aspe Award (die een kort krimiverhaal bekroont, red.) gaan uitreiken op de Boekenbeurs – dat stond al vast voor Bernadettes dood. Mijn uitgever zei: ‘Als je het echt niet ziet zitten, schrappen we dat.’ Maar ik wilde m’n belofte nakomen. Dat is het enige waarvoor ik naar de Boekenbeurs gegaan ben.»

Hij schenkt zichzelf een Omer in en steekt een sigaret op.

HUMO Hoe gaat het met u?

Aspe «Niet zo schitterend, maar bon: er is geen andere keuze.»

HUMO Toch: uw appartement ligt er netjes bij en u blijft niet de hele dag in bed liggen – op zich al een overwinning.

ASPE «Ik ben geen groot huisman, maar ik zou het triest vinden mocht men mij aantreffen in een omgeving waar alles rondslingert. En ik heb een poetsvrouw, wat de zaken natuurlijk vergemakkelijkt. Ik heb dus niet speciaal opgeruimd voor jou: er stonden twee lege glazen en een volle asbak op tafel – dat was het.»

HUMO De kerstperiode is nooit merry wanneer je net iemand verloren hebt, maar u hebt Bernadette ook leren kennen op een kerstdag, in 2002.

ASPE «Mijn huwelijk was toen al járen dood. Mijn toenmalige vrouw en ik hadden twee appartementen, en ik spendeerde meer tijd in het appartement waar zij níét woonde. Op Kerstmis ging ik ’s avonds op café, en wat later kwam Bernadette binnen. Een man en een vrouw die op zo’n dag alleen op café zitten: dan weet je dat er met beiden wat scheelt.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De Persgroep Publishing heeft haar Privacy– en cookieverklaring aangepast.
Wij gebruiken jouw persoonsgegevens vanaf nu ook om de Diensten van MEDIALAAN Groep/De Persgroep Publishing te optimaliseren en deze waarvoor jij kiest te personaliseren.
Door op “verdergaan” te klikken of door verder te surfen, erken je deze aangepaste Privacy– en cookieverklaring gelezen te hebben.

Verdergaan