Azzedine Amimour, vader van één van de terroristen die toesloegen in de Bataclan

, door (sander becker)

vrijbeeld

'Ik heb geen enkele affiniteit met IS, ze hebben mijn zoon afgepakt. Maar het zijn zeker geen idioten'

Azzedine Amimour (69) zat die bewuste vrijdagavond 13 november naar de interland Frankrijk - Duitsland te kijken, die live vanuit het Stade de France werd uitgezonden. ‘Was m’n zoon maar hier,’ dacht hij, ‘dan konden we samen kijken.’ Maar Samy Amimour (28) had andere plannen. Hij drong die avond met twee handlangers de Bataclan binnen en terwijl ze ‘Allahu akbar’ riepen, schoten ze met machinegeweren 90 bezoekers dood. Zelf kwamen ze ook om. Samy stierf om 21.57 uur als eerste, nog tijdens de voetbalwedstrijd. Hij werd neergeschoten door toegesnelde agenten, waarna hij zijn bomgordel liet ontploffen.

De vader kan het nog altijd niet vatten. ‘Mijn zoon was een engel,’ zegt hij. ‘Hij was vriendelijk, hij slaagde telkens meteen voor al zijn examens, hij hield van dieren, hij huilde als hij wanhopige Syrische vrouwen en kinderen op tv zag… Waarom hebben ze hém gepakt? Waarom hebben ze hém geradicaliseerd?’

Hij loopt naar de boekenkast, waar een foto van Samy als kind in staat: een schattig ventje met een zachtaardige blik. ‘Hier, is dit een terrorist?’ Azzedine en zijn vrouw, allebei van Frans-Algerijnse afkomst, zijn progressieve, verwesterde moslims. Hij werkt als handelaar en heeft een grote liefde voor Franse literatuur. Zij is onderwijzeres op een katholieke school, een overtuigd feministe en republikein. Ze wonen in een nette buurt in de Parijse voorstad Drancy. Een deel van de week slaapt Azzedine elders, bij zijn winkel (in Luik, red.). Elke zondag keert hij voor een paar dagen terug naar huis. Het echtpaar heeft ook twee volwassen dochters. Hun zoon Samy vertoonde aanvankelijk geen spoor van radicalisme. De jongen was hooguit ‘een beetje introvert’, zegt zijn vader, maar verder leek hij gelukkig. Hij haalde moeiteloos zijn schooldiploma. Toen een universitaire studie rechten mislukte, ging hij in 2012 werken als buschauffeur. Dat jaar begon het. Samy was 25. Hij liet een religieus baardje staan en ging een djellaba dragen. Hij wilde bovendien naar Afghanistan of Jemen. Om Arabisch te leren, zei hij thuis. Waarschijnlijk werd hij aangespoord door foute contacten uit de beruchte moskee van Le Blanc-Mesnil, die hij met twee vrienden bezocht. Maar Azzedine koestert ook verdenkingen tegen een buurman met een baardje en een opvallende bekeringsdrift.

'De dag van de aanslagen was hij hier in de buurt. Waarom heeft hij geen afscheid van ons genomen?'

In de steek gelaten

Doorslaggevend voor Samy’s radicalisering, meent zijn vader, was een agressieve inval van de politie. In oktober 2012 werd Samy om zeven uur ’s ochtends thuis van zijn bed gelicht. Ordetroepen forceerden de deur en grepen hem. Ze bonden de ouders met handboeien vast, de ruggen tegen elkaar. Azzedine vroeg verschrikt: ‘Samy, wat heb je gedaan?’ De zoon zei: ‘Niks, papa! Echt, ik heb niks gedaan.’ ‘Ik zag hem geschokt toekijken hoe wij machteloos vastgebonden waren,’ vertelt Azzedine. ‘Dat beeld heeft op hem ingewerkt. Daar is het gebeurd.’ Samy werd vier dagen vastgehouden en verhoord omdat hij met zijn twee vrienden onderdak had geboden aan een geradicaliseerde man. De geheime dienst verdacht Samy er bovendien van dat hij als jihadist naar Jemen wilde. Later bleek volgens Le Monde ook dat hij toen al schietles had gevolgd en lid was geworden van een schietclub. Jihadistische plannen leek hij dus inderdaad te hebben. Maar de brute aanhouding was de trigger, aldus Azzedine. ‘Toen Samy weer thuiskwam, was hij een ander mens geworden.’

Volgens de burgemeester van Drancy, Jean-Christophe Lagarde, valt de ouders niets te verwijten. Hij kent hen en weet dat ze alles hebben gedaan om de radicalisering van hun zoon tegen te gaan. De Franse overheid liet hen jammerlijk in de steek. ‘Dit gezin zag een zoon ontglippen en kreeg geen hulp,’ zei Lagarde kort na de aanslagen. Daar komt bij dat de gemeente een ernstige fout maakte.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven