Rake riffs en harde klappen: de terugkeer van Guns N' Roses

, door (jph)

vrijbeeld

'Slash is een gezwel dat beter weggehaald kan worden'

27 mei, 2006. Het is warm in de Portugese hoofdstad Lissabon, waar Guns N’ Roses vanavond het festival Rock in Rio afsluit. Nu ja, Guns N’ Roses: zonder Slash en Duff McKagan is de groep, bestaande uit zanger Axl Rose en een aantal competente huurlingen, volgens de echte fans niks meer dan een veredelde coverband. Achter het podium maakt Rose zich klaar voor een interview. Ik zit recht tegenover hem, vijf bodyguards vormen een cirkel om ons heen. Het is een raar tafereeltje. Het bebaarde gezicht van de rosse zanger staat op onweer, en bij de zesde vraag gaat het al fout. Het noemen van de naam Slash alleen al maakt het beest in hem los. Even wacht hij, frommelt wat aan de kruisketting om zijn nek, staat dan op en beent met grote passen weg. Waarna hij toch nog even terugkomt om de Slash-vraag te beantwoorden. Het optreden zal die avond ruim anderhalf uur later dan gepland van start gaan. Axl heeft een goudkleurig jasje in zijn hotel laten liggen en iemand van de crew moet zich door de verkeerschaos begeven om het kledingstuk op te halen.

Nog geen jaar later sta ik naast de kwelgeest van Rose in Georgetown, de fraaie studentenwijk van Washington. Slash maakt op dat moment furore met zijn band Velvet Revolver, waarin ook Guns N’ Roses-bassist McKagan en drummer Matt Sorum emplooi hebben gevonden. De plek is de met dure apparaten volgestouwde sportclub van het The Ritz Carlton Hotel. Slash staat op een loopband en ik sta ernaast. Zijn imposante bodyguard staat als een standbeeld met een flesje water in zijn knuist aan de andere kant. Een halfuurtje later zitten we tegenover elkaar. De hoed is af en de gitarist frunnikt wat aan zijn neusringetje. Victor, dat is de naam van de bodyguard, zet een longdrink met wodka en veenbessensap voor de neus van Slash. ‘Dat vind ik lekker na het sporten. Alcohol maakt mijn geest vrij.’ Zijn lange lijf hangt nonchalant in de stoel en op het moment dat ik van mijn cola light wil nippen, rukt Victor het glas uit mijn hand en neemt in één beweging de bijna volle longdrink van Slash mee. Ik protesteer, maar Slash legt zijn hand op mijn arm. ‘Victor heeft de opdracht om telkens na drie minuten de glazen te verversen. Ik hou niet van lauw drinken.’

'Overal ter wereld kom ik kinderen tegen die heel wild luchtgitaar gaan spelen als ze mij zien. Ze noemen mij geen Slash, maar 'Guitar Hero''

Pink Floyd 2.0

De twee tafereeltjes hierboven geven een inkijkje in het leven dat deze twee absolute tegenpolen sinds het monstersucces van Guns N’ Roses leiden. Te veel geld, te veel drank, te veel drugs, te veel vrouwen, eigenlijk van alles te veel. Seks, drugs en rock-’n-roll in het kwadraat. Waar The Rolling Stones, Led Zeppelin en Aerosmith ophielden, kwam dit kwajongensclubje uit Los Angeles net op dreef.

Toen ik Slash in 2000 voor het eerst in Keulen sprak, zocht hij zijn rust in simpele zaken: ‘Ik steek mijn eerste sigaret aan als ik 10 seconden wakker ben, drink mijn eerste cocktail om 11 uur in de ochtend en als ik het podium opga, zet ik mijn hoge hoed op. Dat en mijn gitaar zijn de enige zekerheden in mijn leven. Als ik dat niet doe, ben ik binnen de kortste keren morsdood.’

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven