Uit de platenkast van Mauro: 'Wine, Women and Wolves’ van Dead Raven Choir

, door (mp)

Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Je kunt zeggen wat je wilt over het blanke ras, maar in sommige zaken zijn we onovertroffen. De top van de wereld. Nummer 1. Zo is er geen tweede bevolkingsgroep die zoveel plezier kan hebben in het componeren van zwartgallige, deprimerende muziek. Uiteraard heeft iedere cultuur haar eigen klaagzangen, we blijven per slot van rekening allemaal kinderen onder dezelfde zon, maar de blanken gaan toch altijd weer een stapje verder. Cold wave. Black metal. Industrial music. Atonale orgelmuziek. Harsh noise. Dark ambient. Het Eurovisiesongfestival. Ik ben alvast helemaal zot van al die genres en yep, nog steeds zo blank als een Burundese albino.

Een artiest die het zichzelf moeilijk zou maken door te opereren vanuit een plek als Trinidad, is een zekere Smolken, opererend onder de naam Dead Raven Choir. Zijn bio op Encyclopaedia Metallum zegt: ‘Smolken werd geboren in Krakow, Polen, maar verhuisde naar Texas, USA. Daarna keerde hij terug naar Polen.’ Einde. Gelukkig gaat het in zijn prachtige nummers nog altijd even verschrikkelijk slecht. Op ‘Wine, Women and Wolves’ heeft hij het over ‘a palace plundered by wolves’ en ‘the charcoal burner in the forest, alone in the forest’. Dead Raven Choir klinkt niet somber, maar is single malt somberheid, gedistilleerd uit het okselzweet van een middeleeuwse onheilsprofeet.

Zoiets kan alleen maar van een terminaal melancholieke Pool komen. Na zdrowie!

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven