Geef mij uw gegevens en ik zeg u wie u bent? De computer heeft het niet altijd bij het rechte eind

, door (mv)

bigdatavrijbeeld

'Mensen bestáán niet uit enen en nullen'

Big data is een beetje als big brother: men weet waar je bent, wie je vrienden zijn, hoe gezond je bent. Men kan voorspellen wat je zult kopen, wanneer je ziek zult worden en of je het slachtoffer van criminaliteit zult worden – of een crimineel. Geef mij uw data en ik zeg u wie u bent: dat is de belofte van de enorme datasets die ons leven steeds meer bepalen. Big data zou zowel Clinton als Trump hebben geholpen om nauwkeurig te bepalen waar ze campagne moesten voeren. Energieleveranciers zouden big data kunnen aanwenden om de opbrengst van windmolens op zee met 20 procent te verhogen. Stadsplanners in Parijs zetten big data in om de uitstoot van schadelijke gassen terug te dringen. De topman van farmareus Novartis voorziet dat big data patiënten zal helpen gezond te worden of blijven.

Jarenlang las Timandra Harkness, BBC-journaliste en comédienne met een voorliefde voor wiskunde, de jubelberichten in de krant. Ze raakte steeds meer gefascineerd door big data: niet zozeer door de schier oneindige mogelijkheden waar iedereen het altijd over heeft, maar door de beperkingen. Ze schreef er een boek over, ‘Big Data: Does Size Matter?’, waarin ze uitlegt waarom we niet te veel moeten vertrouwen op die cijfermatige benadering van het leven.

HUMO Eerst en vooral: wat is big data eigenlijk?

Timandra Harkness «Het gaat om gigantische hoeveelheden data die aan elkaar worden gekoppeld. Op basis daarvan kunnen supermarkten bijvoorbeeld voorspellen in welk weekend iedereen opeens aan het barbecueën slaat. Het vergaren van al die data verloopt doorlopend en automatisch – bijvoorbeeld als we aankopen doen of op basis van de locatie van onze telefoon – waardoor dat proces voor ons onzichtbaar is. En de verwerking is vaak gebaseerd op kunstmatige intelligentie: het gaat om lerende computers. Een voorbeeld: je geeft een computer een stapel van duizend hersenscans van mensen die later in hun leven alzheimer ontwikkelden en een stapel van duizend hersenscans van mensen die gezond zijn gebleven. Daarna schotel je hem nieuwe hersenscans voor. De computer kan dan, afgaand op de aangeleerde informatie, aangeven waar een arts extra op moet letten.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven