Bart Peeters & Hugo Matthysen doen iets

, door (hm)

vrijbeeld

'De eighties waren harde, bittere jaren. Elke kans om wat bij te verdienen werd gegrepen, ook als dat een danswedstrijd was'

Flor, de gekke zeehond

Ik heb Bart Peeters begin jaren 80 leren kennen. Op een danswedstrijd. Maar ik kende hem voordien al wel een beetje van de televisie. Bart had tien jaar eerder getriomfeerd in de jeugdreeks ‘Flor, de gekke zeehond’. Daarin vertolkte hij een jongetje dat een tamme zeehond in huis had. Het brave beest leefde in de badkuip. In elke aflevering ging Bart met zijn vriendjes op avontuur. Ze rookten pijp, batikten hun T-shirts en brouwden thee van alles wat in de berm wou groeien. Tussendoor saboteerden ze al eens een stinkfabriek of een wapentransport, samen met een oudere pater die hen graag over de rug wreef. Het waren nu eenmaal de jaren 70. Op het einde van elke aflevering vertelden ze aan Flor de gekke zeehond wat ze hadden meegemaakt. Daarna trokken ze er weer op uit, terwijl het beest moest achterblijven in een beige betegelde badkamer, achter een douchegordijn met een bloemenmotief dat pijn deed aan de ogen. Geen wonder dat Flor gek werd.

De eighties waren harde, bittere jaren. Coldwave, postpunk, enorme jeugdwerkloosheid. Elke kans om wat bij te verdienen werd gegrepen, ook als dat een danswedstrijd was. Die wedstrijden hadden meestal een thema, die keer dat ik tegen Bart moest aantreden was dat ‘Michael Jackson’. Om een lang verhaal kort te maken: niet dat de andere deelnemers er niks van bakten, maar Bart en ik staken technisch én artistiek met kop en schouders boven de rest uit. We haalden allebei de finale.

De zelfbetasting van het kruis

Bart mocht als eerste aantreden in de eindstrijd. Hij koos voor ‘Thriller’, de titelsong van de plaat die net uit was. Toen hij de dansvloer betrad, zag ik even een angstige flikkering in zijn ogen, omdat hij het tegen mij moest opnemen. Hij had mij natuurlijk bezig gezien in die voorrondes. Maar de faalangst kreeg geen vat op hem, hij zette een feilloze prestatie neer. Die Jacksoniaanse zelfbetasting ter hoogte van het kruis, de luchtneukbewegingen, de circle slide, hij bracht het met een griezelige perfectie. Ronduit meesterlijk was zijn moonwalk. Ik wist natuurlijk hoe dat technisch in elkaar zat, maar toch was ik betoverd. Bart leek over de vloer te zweven. Hij had het publiek totaal in zijn ban, en het applaus dat hij oogstte, deed het bier spontaan schuimen. Dat was een regelrecht mirakel, want de cafébaas was te lui om de glazen behoorlijk om te spoelen. Schuimend bier was daar al jarenlang niet meer getapt.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven