Start to jazz met de beste instapplaten voor dummies (1): 'Dat jazz moeilijk zou zijn, is een hardnekkig misverstand'

, door (kt)

starttojazzvrijbeeld

Billie Holiday: 'Lady in Autumn – The Best of the Verve Years' (1946-1959)

De keuze van: Lies Steppe, muzikante en presentatrice van de jazzprogramma’s op Klara.

'Dat jazz moeilijk zou zijn, is een hardnekkig misverstand. Je oren moeten er alleen een beetje in groeien'

LIES STEPPE «Om te beginnen zou ik graag het hardnekkige misverstand ontkrachten dat jazz ‘toch zo moeilijk’ zou zijn. Zelf heb ik dat nooit ervaren, ik voelde me van in het begin aangesproken door de virtuositeit én de vrijheid: de grootste jazzmuzikanten waren mensen die niet enkel fabuleus goed speelden, maar ook koortsachtig de verandering opzochten. Goeie jazzplaten geven je, net als het beste uit klassiek, pop en rock, het gevoel dat je op een wolk zit. Oké: je oren moeten er misschien een beetje in groeien, maar verder is er eigenlijk geen excuus om het genre links te laten liggen.

»Door mijn beroep luister ik overdag al zoveel naar muziek dat ik er ’s avonds vaak geen zin meer in heb: mijn kop zit dan gewoon te vol. Maar ‘Lady in Autumn’, een compilatie met het beste van Billie Holiday, gaat er altijd wel in; ik word er zelfs rustig van. ’t Komt vast omdat ze zo laidback zingt – als je me een vleugje technische uitleg toestaat: ze zingt nooit exact op de maat, maar komt steevast een fractie te laat. Dat kreeg ik trouwens ook vaak te horen toen ik aan het conservatorium studeerde: ‘Meer naar voren zingen, Lies!’ (lacht) Maar dat luie vind ik nu juist zo mooi aan haar zangstijl: anderen zweren bij acrobatische toeren en versieringen om de versiering, maar zij blijft gewoon dicht bij de melodie, en daardoor wint ze aan zeggingskracht. Luister maar eens naar het vaak geciteerde ‘Strange Fruit’: ze méént elk woord dat ze zingt. Ze geeft zich in haar nummers helemaal bloot, en je voelt dat er behoorlijk wat miserie in haar leven zat. Enerzijds was ze een warme moederfiguur voor haar muzikanten, maar tegelijk zat ze aan de heroïne. ’t Is misschien raar om te zeggen over een junkie, maar Billie Holiday straalt eerlijkheid uit. Haar nummers zijn vaak simpel, maar ze zitten vol kleine, bloedmooie versieringen.

»Ook ontzettend mooi, maar een tikje minder toegankelijk: ‘Africa/Brass’ van John Coltrane. En een minder bekende, wat jongere jazzplaat die ik vaak opleg, is ‘Dreams Come True’ van Andrew Hill en Chico Hamilton. En laten we vooral niet vergeten dat de hedendaagse jazz met The Cinematic Orchestra, STUFF. of Kamasi Washington weer springlevend is. Kortom: iedereen aan de jazz, en snel!»

  

Charlie Mingus: ‘Tijuana Moods’ (1957, uitgebracht in 1962)

De keuze van: Jeroen Olyslaegers, schrijver.

JEROEN OLYSLAEGERS «Toen ik in 1989 mijn burgerdienst deed, ging mijn hele soldij op aan jazzplaten. Alles waarover ik las in de autobiografie van Miles Davis móést ik hebben, te beginnen bij de bebop en te eindigen bij de freejazz en de fusion. Rond 2000 vond ik dat m’n collectie af was; de laatste plaat die ik kocht was ‘Tijuana Moods’ van Charlie Mingus. ’t Is één van de eerste conceptplaten in de jazz: volgens de liner notes trok Mingus met zijn muzikanten naar het Mexicaanse grensstadje Tijuana, beleefde daar een paar waanzinnige dagen en zette die kleurrijke maar gevaarlijke sfeer om in muziek. Geen idee of het waar is, maar de plaat straalt wel één en al levenslust uit. Ze doet me trouwens heel erg denken aan één van mijn favoriete films aller tijden, ‘Touch of Evil’ van Orson Welles: ik denk dat beide meesters elkaar wel gewaardeerd zouden hebben. Soit, de plaat moest uitkomen bij RCA, maar omdat die het te druk hadden met de lancering van Elvis Presley, is ze vijf jaar lang op een schap blijven liggen.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven