David Bowie is één jaar dood maar nog altijd onsterfelijk

, door (ss)

bowievrijbeeld

'Zou hij écht blij geweest zijn met de musical 'Lazarus'?'

Eind september woonde ik in de Arts Club in Londen een feestje bij waar gevierd werd dat ‘Lazarus’, de musical met tekst en muziek van David Bowie, zeven weken lang in de Britse hoofdstad zijn tenten zou opslaan. Ik praatte er met leden van de cast, met Bowies medewerkers en met zijn voormalige pr-man en vertrouweling Alan Edwards, de man aan wie ik mijn interviews met Bowie te danken heb en die ook met The Stones, Prince, The Who, Michael Jackson, Amy Winehouse, Led Zeppelin en David Beckham werkte.

Alan Edwards «Ik werk vaak met sterren die alles aan mij overlaten, omdat ze zelf eigenlijk niet weten wat ze willen. David wist niet alleen perfect wat hij wel én niet wilde, hij was ook van alles op de hoogte, je kon ’m niets wijsmaken. Ik heb in al die jaren twee keer een fout begaan en toen heeft hij me beleefd maar zeer ter zake de mantel uitgeveegd. Hij dissecteerde mijn misstap meedogenloos, ik kreeg er geen speld tussen.»

Edwards was mee verantwoordelijk voor Bowies switch van cultartiest naar rockgod ten tijde van de ‘Serious Moonlight’-tournee, begin jaren 80. Dat ging niet per ongeluk en naturel, zoals al te vaak wordt aangenomen: aan de basis lag een goed uitgekiende pr-strategie. Edwards wist wat hij deed, hij orkestreerde mee de punk en wist van zijn mentor Keith Altham dat ook Jimi Hendrix indertijd zijn gitaar niet zomaar in een opwelling in brand stak.

Edwards «Maar Bowie tilde het gegeven van public relations naar een hoger niveau – hij was verfijnder, en bij hem was de motor altijd een oprechte artistieke impuls. Ik heb voor geen enkele andere cliënt zoveel huiswerk moeten maken: omdat David geënthousiasmeerd werd door plastische kunsten en nieuwe tendensen zoals drum-’n-bass, moest ook ik me daarin bekwamen. Hij was niet enkel interessant, maar ook geïnteresseerd. In álles.

»Bowie wilde vooral dingen níét doen. In tegenstelling tot Mick Jagger en co. heeft hij een adellijke titel geweigerd – in alle stilte. En hij wees 99 van de 100 uitnodigingen voor prijsuitreikingen en eredoctoraten af. Een groot deel van mijn taak bestond dus uit ‘nee’ zeggen, terwijl ik voor andere sterren vooral aandacht moet afdwingen.»

Bowie steunde ook vaak artiesten die hij bewonderde. Zo financierde hij in 2006 een peperdure documentaire over Scott Walker.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven