Achter de schermen bij 'Reizen Waes'

, door (nj)

reizenwaesvrijbeeld

'Overal ter wereld hebben we al pinten gedronken'

Drie seizoenen, dat zijn in totaal 27 afleveringen: gezien het concept van het programma (reizen door landen die toeristen om meer dan begrijpelijke redenen links laten liggen) levert dat een tot over de rand gevulde grabbelton aan anekdotes op, de ene nog sappiger dan de andere. Hadden wij klankentapper Pascal Braeckman, regisseur Bert Ceulemans en cameraman Nico Surings (Tom Waes zelf gaven we voor één keer platte rust) niet tijdig het zwijgen opgelegd, ze waren nu nog aan het vertellen.

Bert Ceulemans «Voor een aflevering over Sierra Leone uit het derde seizoen trokken we naar het natuurreservaat Tiwai. We wisten dat we er drie dagen en nachten helemaal in ons eentje zouden zitten, want sinds de ebola-uitbraak in 2014 waagt geen toerist zich meer in de buurt. Op voorhand hadden we dus een ruime voorraad bier ingeslagen, die we op onze eerste avond al enthousiast aan het aanspreken waren. Tegen een uur of één, toen we allemaal goed in de olie waren, is Tom gaan slapen, en bleef ik nog even buiten zitten met Jef Van Den Langenbergh, de cameraman. Niet veel later hoorden Jef en ik tot onze grote verbazing een ritmisch gebonk in de verte. ‘Hoe kan dat nu, hier in the middle of nowhere?’ Na een tijdje begon het ons te dagen dat er een feest aan de gang moest zijn in een dorp aan de overkant van de rivier. Wij dus in het pikkedonker richting oever, waar we wisten dat er een motorboot lag – we dachten: we varen daarmee naar de overkant. Ter plekke bleek die boot op slot, maar voor ik het wist, was Jef al de kano die ernaast lag naar de rivier aan het slepen: ‘Komaan, we gaan peddelen!’ Stel je voor: in het holst van de nacht zijn we niet helemáál nuchter in een kano een rivier opgegaan waarvan we wisten dat-ie vol met krokodillen zat – er is een réden waarom ik mijn vriendin dit verhaal pas onlangs heb durven te vertellen, én waarom ze er niet mee kon lachen (lacht). Vijf minuten moet het geduurd hebben: toen stopte ineens de muziek, en merkte ik dat we met de stroom mee aan het varen waren in plaats van ertegenin. Als zotten zijn we dan de andere kant op beginnen te peddelen – de adrenaline die op zo’n moment vrijkomt, geeft je een enorme energieboost. ’t Heeft ongeveer een kwartier geduurd voordat we weer aan onze startplek stonden; we zijn dan toch maar gaan slapen.»

Pascal Braeckman «Da’s vaste prik bij ons: zowat overal ter wereld hebben we al pinten gedronken.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven