Rebel van 52: wie is de echte Stijn Meuris?

, door (rv)

vrijbeeld

'We betreden een nieuwe wereld waarin domheid en brutaliteit deugden zijn'

Die man gaat hardop na of het lichaam van de huidige minister van Financiën in de kofferbak van zijn auto past. Boosheid lijkt zijn natuurlijke staat; hij is tot in het merg teleurgesteld in de Vlaamse en Belgische politiek, hij pikt het niet meer en is daardoor tot alles bereid. Voor hij een eind maakt aan de excellentie in zijn kofferbak, zal hij gedurende anderhalf uur bevlogen tekeergaan tegen waardigheidsbekleders als Pieter De Crem, Joke Schauvliege, wijlen Steve Stevaert, Maggie De Block, Marie-Christine Marghem, John Crombez en Philippe De Backer. ‘Tirade’ is het juiste woord.

De volgende ochtend – het is nog steeds twee en een halve minuut voor twaalf op de doemdagklok – zit ik in Gent tegenover de man die sprekend op Stijn Meuris lijkt, omdat hij in oorsprong en in wezen Stijn Meuris ís. Alles wat hij de afgelopen tijd heeft gemaakt, grijpt als tandraderen in elkaar. Op ‘Vigilant’, de nieuwe plaat van zijn band Meuris, staan enkele songs in de geest van ‘Tirade’, en de betonblokken, de zogeheten new jerseys, waarover hij een filmpje heeft gemaakt voor ‘4x7’ op Canvas, spelen een rol in de theatrale liquidatie van de minister van Financiën.

Stijn Meuris (52) durft van alles aan, in allerlei disciplines, maar wat is hij volgens zijn inschatting nog het meest?

Stijn Meuris «Sinds ‘Tirade’ heb ik voor het eerst in mijn leven het gevoel dat ik artiest ben. Ondanks al mijn uiteenlopende projecten ben ik altijd blijven denken: ‘Anderen kunnen het veel beter. Ik ben niet echt een zanger, en misschien ook geen tekstschrijver.’ ‘Artiest’ blijft een moeilijk begrip: er kleeft in mijn geval ook gêne aan, maar daar wil ik niet langer flauw over doen. Ik ben een aantal mapjes die onder de noemer ‘artiest’ in dezelfde la liggen. Ik heb ook altijd jobs gecombineerd. Na een optreden van Noordkaap primeerde altijd het gevoel: ‘Morgen om negen uur weer gaan werken.’ En dat was ook zo, want ik was toen journalist bij Het Belang Van Limburg.»

HUMO Noordkaap voelde, hoe vaak je ook optrad met die band, dus meer als een hobby aan dan als je beroep.

Meuris «Het woord ‘hobby’ heb ik altijd vermeden, maar laat ik zeggen dat mijn bezigheden me wel tot een mentale spreidstand dwongen. Keer op keer moest ik schakelen in mijn hoofd: zwetend en vol adrenaline stapte ik ergens in Vlaanderen of Nederland van het podium en even later, in het bestelbusje naar huis, begon ik voor de krant het interview voor te bereiden dat me ’s ochtends te wachten stond. En intussen zal ik me toen ook al wel hebben afgevraagd: ‘Wat ben ik nu? En wanneer zal ik datgene wat ik ben eerlijk bij z’n naam kunnen noemen?’»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven