'Omtrent liefde en dood': een monument van Erwin Mortier voor Jef Geeraerts

, door (yd)

erwin mortier vrijbeeld

'Ik was stomverbaasd dat Jef me tot één van zijn erfgenamen had gemaakt'

De gsm blijft binnen handbereik tijdens het gesprek, want ook vandaag is de dood niet ver weg: Erwins moeder, die al jaren in de nevelen van Alzheimer woont, het proces dat hij zo genadeloos en ontroerend beschreef in ‘Gestameld liedboek’, is aan haar laatste dagen begonnen. Ze zou drie dagen na ons gesprek, vorige week donderdagnacht, overlijden. ‘Het is het lot van vijftigers om steeds meer met sterfelijkheid bezig te zijn. Die van anderen, en die van jezelf.’

HUMO Hoe hebben jullie Jef en Eleonore leren kennen?

Erwin Mortier «In Parijs, in 2003. Een boekenbeurs stond er in het teken van de Nederlandstalige literatuur, en men had er een tapijtbombardement van Vlaamse auteurs op Parijs laten vallen (lacht). Alle grote jongens en meisjes van toen waren erbij. Na een zeer wijdlopige toespraak van de Vlaamse regeringsvertegenwoordiger schoven we aan voor het buffet, en Jef en Eleonore stonden achter ons. Lieven (Vandenhaute, Radio 1-stem en partner van Erwin, red.) en ik waren toen net naar Drongen verhuisd, waar zij ook woonden, en ze nodigden ons uit. Ik had hem al een paar keer in de krantenwinkel gezien, maar introvert als we allebei waren, hebben we alleen vriendelijk geknikt en over het weer gepraat. Toen ze ons uitnodigden, vroegen we af wat het zou worden: Jef, de grote geweldenaar en übermacho-koloniaal, die zijn gezicht verstopte achter een bril die op traliewerk leek, en Eleonore, die vestimentair niet op een pauwenveer meer of minder keek? (lacht) Maar tot onze aangename verwondering en ontroering leerden we twee mensen kennen die elkaar heel graag zagen, en speels en plagerig met elkaar omgingen. De vestingwal van ijzerwerk en dierenvellen ging die avond tegen de vlakte.

»Hoe groeit een vriendschap? Een affiniteit over hoe je in het leven staat, gedeelde interesses, geboeid zijn door hun ervaringen en levens. Hun vreugdes en littekens, die hun allebei een uniek reliëf gaven. We kunnen niet eeuwig soepele en gladde pubers blijven, maar zij waren als zeventigers jonger van lichaam en geest dan veel 40-jarigen die ik ken.»

HUMO Jullie werden ‘de jongens’, al waren jullie ruim de 40 voorbij.

Mortier «Hij heeft gesproken op mijn 40ste verjaardag, en me een Congolese speer cadeau gedaan om leeuwen mee te doden, toevallig één van mijn lievelingshobby’s, gezien de dichtheid van grote roofdieren in het Gentse (lacht).

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven