Lees een onkuis valentijnsverhaal van Heleen Debruyne: 'Lijf worden'

, door (heleen debruyne)

heleen debruyne 1200

'Dit warme, volle, vlezige, beestachtige, het zou eeuwig duren en zo weer voorbij zijn'

Nee.

Met zijn slanke, maar krachtige vingers deed hij de harde schil van de lychee achteloos barsten. Het vochtige wit van de vrucht wilde naar buiten. Ze kreeg het warm, ergens diep, ver, onderaan. ‘Wel,’ vroeg hij, ‘wil je...

Nee, nee, nee.

Met een nijdige mep klapte ze haar laptop dicht. Dit was niets. Voor het eerst voelde ze zich een volmaakte prutser. Haar eerste roman had een debuutprijs gewonnen, haar tweede verkocht nu belachelijk goed. Haar verhalen hadden lezers ontroerd, gedegouteerd en in diepe, weldadige melancholie geduwd. Ze kon zelfs leven van de talige verzinsels die ze bij elkaar harkte. Ze was, kortom, schrijfster. Wanneer ze achter haar scherm zat te tikken, wanneer ze voor een zaal bejaarden of in een bibliotheek uit haar werk voorlas, op dronken feestjes, terwijl ze aan het sporten was, op de trein zat, ruziemaakte of te veel aan het eten was, overal voelde ze zich ook schrijfster. Altijd steeg ze boven zichzelf uit en registreerde ze alle betekenisvolle en onbenullige details, om ze later schaamteloos te verdraaien ten behoeve van het verhaal.

Maar nu trappelden haar woorden in het grote niets, erachter schuilde geen wereld, zelfs niet heel in de verte, zelfs niet voor zichzelf. Het was eindelijk zover: ze zou ontmaskerd worden als oplichtster.

Ze liep naar de diepvries, haalde er een fles wodka uit en goot een waterglas vol met het spul. Met een ongeduldig gebaar perste ze er met één hand een halve citroen in uit, een straaltje zuur beet scherp in een sneetje in haar wijsvinger.

Net zo’n glas wodka was het begin geweest van dit pijnlijke ploeterproces, het harde bewijs dat ze geen echte schrijfster was. Het was laat geworden, die avond, Katja en zij hadden veel gezopen, en kakelend geklaagd over het absolute gebrek aan ophitsende seksscènes in de literatuur, interessánte ophitsende seksscènes. Ze wist niet of Katja dat onderwerp voor haar voeten had geworpen met die ene namiddag in haar achterhoofd, een paar weken geleden, toen alle grenzen opgeschort waren en zij elkaars kut hadden gelikt. Ze kon die dag niet vergeten, niet hoe het zonlicht door de gordijnen was gefilterd, niet hoe Katja een muggenbeet op haar buik had, hoe haar kut smaakte, hoe hard Katja’s hand de hare had geknepen, maar ze durfde haar niet vragen of zij het ook nog zo goed wist. In plaats daarvan gedroeg ze zich precies als al die jaren die de namiddag vooraf waren gegaan: alsof ze alleen maar op de wereld waren gezet om elkaar te vermaken met scherpe conversaties. Hun gesprek hing ook die avond dus aan elkaar van de overdrijvingen die ze zo graag gebruikten. Niet overdrijven, vonden ze, was niet leven.

‘Nergens,’ zei Katja, die op de vloer lag en naar het plafond staarde, ‘nérgens lees ik ooit iets moois over hoe hét voelt. Het. Dat verlangen dat zo enorm is dat niets of niemand het kan opvullen. Je weet wel. Toch? Ik ben geen schrijver, ik kan het niet in woorden vatten.’

Ze deed het er godverdomme om. Uitgespreid over de zetel had ze naar Katja gekeken, naar haar borstkas die net iets sneller, of misschien verbeeldde ze zich dat, op en neer bewoog, naar de schouder die uit haar T-shirt was gegleden, een schouder zonder bh-bandje want Katja had een hekel aan bh’s, die haar borsten, zo zei ze, gevangen zetten in hun knellende bandjes en scherpe beugels. De doorzichtige donshaartjes op haar gezicht waren in het gelige licht een halo geworden. Ze wist het.

‘Er zit niets anders op, Katja,’ had ze geroepen, terwijl ze overeind kwam uit de zetel, ‘ik zal een verhaal moeten schrijven.’ Een vettig, sappig verhaal waar je clitoris zachtjes van gaat zwellen. Voor je verjaardag. Ik beloof het.’

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven