20 jaar na 'Trainspotting' spreken we met de cast van 'T2': 'We wilden elkaar niet teleurstellen'

, door (es)

'De personages uit de eerste film krijgen nu de rekening gepresenteerd: ze moeten samen hun verleden onder ogen zien'

De eerste ‘Trainspotting’ was een film die als een roes naar het hoofd steeg en op onweerstaanbare wijze de tijdgeest van de jaren 90 wist te vatten. Een film ook die, al zaten de personages hun aderen voortdurend vol heroïne te spuiten en lag de shockfactor van de beelden af en toe vrij hoog, uit alle poriën een tomeloze lust for life ademde. Een film waarvan de legendarisch geworden soundtrack – ‘Born Slippy’! – het definitieve einde van de grunge markeerde, en de hoogdagen van de britpop inluidde. Waarvan de door Renton uitgesproken openingsmonoloog – ‘Choose life. Choose a job. Choose a career’ – het anthem van een hele generatie werd. En dit allemaal gefilmd in een adembenemende stijl die de Britse cinema een nooit eerder geziene en nooit meer geëvenaarde stroomstoot toediende. Wij kijken dus reikhalzend uit naar het vervolg en gingen in Londen alvast praten met regisseur Danny Boyle, en met de acteurs Ewan McGregor (Renton), Robert Carlyle (Begbie) en Jonny Lee Miller (Simon ‘Sick Boy’). De enige die ontbreekt, is Ewen Bremner (Spud). Er wordt ons verteld dat hij het te druk heeft met filmopnamen, al zou het natuurlijk ook kunnen dat hij ergens zijn roes ligt uit te slapen: de mannen zijn immers net terug van de wereldpremière van ‘T2’ in Edinburgh.

Ewan McGregor «We vonden het erg belangrijk, en heel bijzonder, om ‘T2’ voor te stellen in de stad waar het verhaal zich afspeelt. Het was ook de allereerste keer dat we de afgewerkte film onder ogen kregen, en ik moet zeggen dat ik enorm ontroerd was. De scène die me het meest heeft aangegrepen, is die waarin Renton naar zijn oude kamertje terugkeert en schuin achteroverleunt – alsof hij zich achterover op de vloer gaat laten vallen. Net zoals in de openingsscène van de eerste ‘Trainspotting’, weet je nog? Ik herinner me dat ik in 1995 in Luxemburg was voor de opnamen van ‘The Pillow Book’ van Peter Greenaway. Op dat moment wist ik al dat ‘Trainspotting’ mijn volgende film ging worden, en dus zakte ik geregeld af naar het treinstation om de heroïnejunkies te observeren. Eén van de junks die ik daar zag, stond in zijn roes de hele tijd heen en weer te wiegen. Ik was daar enorm van onder de indruk, en deed hetzelfde in de openingsscène van ‘Trainspotting’. Om nu die scène terug te zien in ‘T2’... verpletterend gewoon.»

Robert Carlyle «Ik voelde me tijdens de wereldpremière heel nostalgisch worden. Edinburgh heeft zoveel voor ons betekend.»

'We lijken het te zijn vergeten, maar het midden van de jaren 90 was een magische tijd'

Danny Boyle «Twintig jaar geleden was Edinburgh in verval. In ‘T2’ kun je zien dat de stad er sindsdien flink op vooruit is gegaan.»

McGregor «In tegenstelling tot onze personages (lacht).»

Jonny Lee Miller «Edinburgh is sinds ‘Trainspotting’ inderdaad een stuk hipper geworden: de trendy wijnbars groeien er tegenwoordig als paddenstoelen uit de grond. Zelfs Renton en Simon helpen mee aan de stadsrenovatie: ze nemen zich voor om Simons pub in de oude havenbuurt te verbouwen en vragen een lening aan bij de EU.»

McGregor «Zit die scène in de film? Ik dacht dat die was geknipt?»

Miller «Nee, hij zit erin.»

McGregor «Hm, gemist. Ik was waarschijnlijk net gaan pissen (lacht).»

HUMO Hoe was het om elkaar na twintig jaar terug te zien op de set?

McGregor «Klote (lacht). Nee, het voelde vooral vreemd. Om de stemmen van Begbie, Simon en Spud na twintig jaar opnieuw te horen: surrealistisch gewoon.»

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven