Bye Bye Britannia: de Brexitsongs

, door (kv)

1200

Bekijk en beluister ook: de 50 ultieme Britse songs »

The Kinks • ‘Waterloo Sunset’ (1967)

De meest Engelse groep aller tijden met hun meest Engelse song. Uit het raam kijken naar de Thames en de taxi’s van Londen, naar die twee geliefden die elkaar iedere vrijdagavond ontmoeten bij Waterloo underground, is vrede hebben met het hele universum. Ray Davies schreef de song voor zijn oudere zus, die jong was in de Tweede Wereldoorlog en dus het swinging Londen van de sixties had moeten missen – in zijn fantasie zag hij haar afspreken met haar minnaar, om samen te emigreren.

Fairport Convention • ‘Who Knows Where the Time Goes?’ (1969)

De keuze van Marc Didden «Bij het luisteren naar muziek, of naar mensen for that matter, kan het me eigenlijk niet zoveel schelen waar het vandaan komt. De zuidkant van Chicago of de noordkant van Deurne? Zolang er maar wat grain op zit, zou ik zeggen. Maar als het om de groene akkers van Albion gaat, komt toch altijd ‘The Kinks Are the Village Green Preservation Society’ boven. Bij een song als ‘People Take Pictures of Each Other’ is er tastbare Engelsheid in het spel.

»Maar nu ik erover nadenk, zit alles wat ik wil zeggen eigenlijk vervat in de hoesfoto van Fairport Conventions legendarische folkrockplaat ‘Unhalfbricking’, en in de muziek die daarop staat.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven