Tom Waes: het ontroerparcours van een ouwehoer

, door (nj)

1200

Tom Waes «Zaterdagnacht heb ik tot halfvijf ’s ochtends het kampioenschap van Antwerp gevierd in het stadion – op dat uur stond er nog altijd tienduizend man op het plein, kun je het je voorstellen? Uiteindelijk heb ik wijselijk besloten om de auto te laten staan, en toch maar een taxi naar huis te nemen.»

'Het onrecht en de armoede waarmee we bij 'Reizen Waes' geconfronteerd worden, daar krijg ik soms tranen van in de ogen'

HUMO Het siert je.

Waes «De kater viel mee, maar ik ben ’s anderendaags wel met serieuze rugpijn wakker geworden: ik was van het podium getuimeld nadat ik de microfoon aan iemand anders had doorgegeven, en twee stappen achteruit had gedaan. Nu ja, ’t hoort erbij, zeker?»

HUMO Heb je een traantje gelaten toen Antwerp kampioen werd?

Waes «Eéntje. Of hooguit twee. Ja, kijk: dertien seizoenen op rij hebben we in die vervloekte tweede klasse zitten kutten; als er dan eindelijk een einde komt aan die ellendige periode, geeft dat natuurlijk een geweldige ontlading. Met mijn maten, met wie ik al zeker vijfentwintig jaar naar het voetbal ga, stond ik daar naar de wedstrijd te kijken op een groot scherm: toen het afgelopen was en we elkaar allemaal in de armen vielen, stonden de tranen me toch wel even in de ogen.»

HUMO En ik die dacht dat echte mannen niet huilden.

Waes «Echte mannen huilen absoluut wél. Ik heb er ook nooit een probleem mee gehad om dat te laten zien.»

'Op school nam ik het altijd op voor kinderen die gepest werden, omdat ik dat niet kon verdragen'

HUMO Voor zover ik me herinner, heb ik je nog nooit in tranen gezien op tv. In ‘Het huis’, het Eén-programma met de doortastende Eric Goens, was je wellicht de enige BV die het níét te kwaad kreeg bij de kinderfoto’s en -filmpjes.

Waes «Ik ben er zeker van dat ik minstens één keer in mijn televisiecarrière huilend in beeld ben gekomen: toen ik er voor ‘Tomtesterom’ niet in geslaagd was om het Kanaal over te zwemmen. Acht of negen uur aan een stuk had ik gezwommen, en ik zat er volledig, maar dan ook vollédig door.

»Ik herinner me ook dat we een paar jaar geleden voor ‘Reizen Waes’ in Albanië zijn gaan draaien. Ergens hoog in de bergen kwamen we terecht in het huisje van een man die daar woonde met zijn twee kindjes, en die ik weet niet hoe lang al niet meer buiten was geweest. Ooit had hij na een dispuut zijn buurman vermoord, en de vader van die buurman had op zijn sterfbed gezegd dat de hele familie van de moordenaar – kinderen incluis – uitgeroeid moest worden, pas dan zou gerechtigheid geschied zijn. Bloedwraak, in Albanië bestaat dat nog altijd. En dus zat die man daar dag en nacht met zijn kinderen in een kleine tussenruimte; het enige zonlicht dat binnenviel kwam van een spleet onder een poort. Toen we na die opname met de hele ploeg terug in de auto stapten, zijn we alle vier beginnen te blèten van miserie.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven