Cathy van der Ha ontmaskerde en won vorig jaar 'De mol' en redt nu de Grieken

, door (jm)

vrijbeeld

'In België zijn de mensen kribbig omdat ik een deel van mijn prijzengeld besteed heb aan vluchtelingen'

Van der Ha (38) woont met haar man en twee kinderen op het platteland in de buurt van Thessaloniki, in het noorden van Griekenland – ‘tussen de olijfbomen en de schapen, ja.’ Vorig jaar deed ze er vier maanden vrijwilligerswerk in een vluchtelingenkamp, meteen ook de bezigheid waar ze een aanzienlijk deel van haar ‘De mol’-prijzengeld aan besteedde.

Cathy van der Ha «Toen een jaar geleden de grenzen gesloten werden, zaten tienduizenden vluchtelingen plots vast. Omdat ze nergens anders naartoe konden, vestigden ze zich op grote stukken braakliggend terrein, en richtten ze daar geïmproviseerde kampen op. Idomeni is het bekendste voorbeeld uit de regio, maar ik focuste me op een kleiner kamp dat ontstond op de parking van een tankstation, waar zo’n 2.500 mensen verbleven.

'80 procent van de Griekse gezinnen heeft het moeilijk om rond te komen, en binnenkort staat 20 procent misschien op straat.'

»Het begon allemaal met twee andere mama’s van de school van mijn kinderen, maar algauw waren we met een groep van vijftien ouders. We probeerden in te schatten wat de dringendste noden waren, en kregen ook lijstjes mee uit het kamp. Soms waren de bestellingen heel prozaïsch – ‘Twintig kilogram ajuin, vijftig kilogram rijst’ – maar vaak ging het om heel specifieke dingen. Een whiteboard voor in het geïmproviseerde schooltje voor de kinderen, bijvoorbeeld. Of een woordenboek Koerdisch - Engels. Heel moeilijk te vinden, hoor: ik heb het uiteindelijk op Amazon gekocht.

»In dat beginstadium waren het vooral vrijwilligers die de vluchtelingen hielpen. Ik heb toen prachtige dingen gezien: kleine Amerikaanse ngo’s die naar hier reisden, Duitse schrijnwerkers die een schooltje kwamen timmeren, idealisten die eerder al op Lesbos vluchtelingen uit het water hadden gehaald... Er wordt weleens beweerd dat die vrijwilligers hier hun geweten komen sussen, of te veel een ‘kijk mij eens een nobel mens zijn’-attitude uitstralen. Dat zal misschien wel zo zijn, maar ze dóén het toch maar mooi.»

HUMO Er werden allicht geen polonaises gedanst in het kamp.

Van der Ha «De smartphone was er de brenger van veel slecht nieuws. Vluchtelingen kregen voortdurend trieste berichten van het thuisfront: wéér een gestorven familielid, wéér een verdwenen vriend.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven