Van veulen tot vamp: de moeilijke zoektocht van Evelien Bosmans

, door (sdj)

'Ik snap de kijkcijferterreur niet. In alles wat ik om me heen zie gebeuren, heeft de meerderheid ongelijk'

Toch zijn we blij dat de Evelien die binnenhuppelt – op gympen en met een wit, hoog dichtgeknoopt bloesje – weer het meisje is dat we kennen. Ze is opgetogen en helemaal vol van de op stapel staande première van het toneelstuk ‘A Streetcar Named Desire’. Eindelijk speelt ze de rol waar ze al haar hele leven van droomde: Blanche. Ze stak het project zelf in gang, samen met haar zus Marlies, die in het stuk Stella, de zus van Blanche, speelt.

HUMO Wilde Marlies net als jij absoluut actrice worden?

Evelien Bosmans «Ja. En net als ik heeft ze daarvoor een omweg moeten nemen. Ze zat ook eerst op een Vlaamse toneelschool en ging daarna naar de Toneelschool Amsterdam.»

HUMO Vind jij haar goed?

Bosmans «Ze is beter dan ik. Helemaal anders ook. Ze is een heel geaarde vrouw, ze staat er – bam! Ik ben meer een fladderaar. Zo heb ik de afgelopen week elke dag de moed proberen te verzamelen om te zeggen dat ik iets echt niet wil, en gisteren hoorde ik mijn zus opeens zeggen: ‘Nee, sorry. Dat is echt mijn smaak niet.’ Die zégt dat gewoon. Ik vind het waanzinnig dat ze dat durft. Daar ben ik stikjaloers op. Het is vooral vreemd omdat ik de oudste ben, en thuis meestal het voortouw nam en voor haar opkwam.

»Voor hij aan het scenario van onze versie van ‘A Streetcar’ begon, heeft de schrijver ons geïnterviewd. Hij heeft ons levensverhaal in het stuk geschreven. Er zit bijvoorbeeld een scheiding in – je weet, onze ouders zijn gescheiden. Dat maakt indruk op kinderen, hè.»

HUMO Vorige keer vertelde je al dat dat van jou een conflictvermijder heeft gemaakt, en een beetje een pleaser.

Bosmans «Dat is zo. De sfeer rond de scheiding, de geborgenheid die wegvalt: ik vond dat allemaal verwarrend. Dat ik nu zoveel mogelijk de harmonie probeer te bewaren, is daar een gevolg van, denk ik. Maar ik geloof dat ik op dat vlak wel vooruitgang heb geboekt sinds ons vorige gesprek. Ik durf meer te zeggen wat ik wil en wat ik niet wil, wat ik fijn vind en wat niet. Ik draai niet meer met elke wind mee.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven