Pedro Elias & Evelien Broekaert: de beauty & de brains achter 'Control Pedro'

, door (rv)

vrijbeeld

'We hebben elkaar in een vlaag van zinsverbijstering leren kennen'

Een televisiekijker die naam waardig kent Pedro Elias van ‘Bloot en speren’ en ‘De idioten’, en een andere zonderling weet dan weer dat Pedro’s boek ‘Van den hond’ beter is dan de meeste druksels die televisiepersoonlijkheden rond de Boekenbeurs het licht doen zien. Evelien Broekaert is actrice en stichtend lid van het vrouwelijke toneelgezelschap Compagnie Barbarie, maar nu is ze, in dienst van de firma Woestijnvis, vooral redactrice van ‘Control Pedro’, een nieuwe panelshow op VIER waarin de vader van haar twee kinderen voor spelverdeler speelt. In de beslotenheid van een vergaderzaaltje stel ik het jofele paar een stuk of wat vragen. Om u maar een voorbeeld te geven:

Humo Hoe zag de toekomst eruit toen jullie 20 waren?

Evelien Broekaert «Ik had geen idee wat ik met mijn leven moest aanvangen. Na drie jaar theater te hebben gestudeerd aan het Rits, was ik opeens gezakt. Ze ‘zagen het niet in mij’, en de gedachte dat ik niet goed genoeg was om actrice te worden, maakte me ziek. Ik had daar zó mijn geluk aan opgehangen en ineens was mijn droom zoek. Ik heb toen, om íéts te doen, de lerarenopleiding gevolgd, terwijl ik aldoor wist: ‘Dit is het ook niet.’ Ook op het gebied van de liefde wist ik niet echt waar het met me heen moest. Ik was gewoon bang voor de toekomst.»

Humo Nu ja, later ben je wel actrice geworden, bij Compagnie Barbarie, een vrouwelijk gezelschap dat je mee hebt opgericht. Heb je zelf ook aan je talent getwijfeld?

Broekaert «Ja, want ik ben zodanig realistisch dat ik naar het negatieve overhel. Daarin verschil ik erg van Pedro. Als je niet gelooft dat je toneel kunt spelen, dan kún je het ook niet, hè? Een toneelschool is hard voor 18-jarigen. En ik was nu eenmaal een scoutsmeisje uit Mechelen dat nauwelijks iets van theater af wist, maar dat wel koste wat het kost actrice wilde worden. Enfin, toen ik 20 was, was mijn droom in ieder geval stuk.»

Humo Hoe zag jouw toekomst eruit toen je 20 was, Pedro?

Pedro Elias «Ik wilde zo snel mogelijk België verlaten. Ik ben erg vrij opgevoed, zodat ik al heel vroeg zelf keuzes moest maken. Ik was in Gent aan communicatiemanagement begonnen, om íéts te doen. Ik studeerde gewoon niet graag. ’t Liep al fout toen ik bij de jezuïeten zat: ik kan namelijk niet tegen ‘móéten’, zonder daarom een anarchist te zijn. Ik ben de zoon van een Catalaan en ’t is me pas later duidelijk geworden dat ik bij de jezuïeten toch vooral ‘de zoon van een migrant’ was. Er zat ook een zwarte jongen in mijn klas en wij waren per definitie buitenbeentjes. Wij klopten niet. En die verplichte stropdas, die de zuurstoftoevoer afsneed, klopte dan weer niet met hoe ik me voelde. De jezuïeten zegden al snel tegen mijn vader, die zelf bij de jezuïeten had gezeten, dat ik meer een type voor de steinerschool was. Dat vond ik ook, want de toffe gasten die ik kende, zaten allemaal daar. Mijn vader dacht dat het een circusschool was, en hij vond het een belediging dat de prefect van de jezuïeten zei: ‘Uw zoon hoort hier niet thuis.’ Enfin, daarna ben ik een typisch product van het watervalsysteem geworden.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven