Thuis bij de echte producer van 'The Velvet Underground & Nico: Norman Dolph

, door (kurt overbergh)

vrijbeeld

'Ik heb meer aan die plaat verdiend dan Lou Reed zelf'

Andrew Warhola – zoals Andy Warhol echt heette – was niet enkel de manager van The Velvet Underground, maar tevens hun mentor. Hij geloofde in de band, maar het ontbrak hem aan contacten in de muziekwereld. Enter Norman Dolph, die als dj regelmatig op vernissages van Warhol draaide en bij Columbia Records werkte. Toen Warhol hem in 1966 vroeg om opnames te regelen voor de band, legde Dolph persoonlijk het geld neer voor vier dagen studiotijd en leidde hij alles in goede banen. Daarna verdween hij in de anonimiteit: zijn naam stond in 1967, toen de debuutplaat van The Velvet Underground uitkwam, niet eens in de credits.

Pas in 2002 vond een Canadese vinylverzamelaar op een rommelmarkt een testpersing met de originele opnames uit 1966. Daarop stond het bewijs: ‘XTV-122402 – The Velvet Underground – Mr. N. Dolph’. Het verhaal ging de wereld rond en Norman Dolph kreeg een bescheiden eerherstel. Op een avond googel ik zijn naam en bel ik op goed geluk naar één van de vele Norman Dolphen die het telefoonboek rijk is. Een week later verwelkomt een bijzonder warmhartige 77-jarige man mij op zijn appartement in New York to set the record straight.

HUMO Wat deed je precies bij Columbia Records in de jaren 60?

Norman Dolph «Net als de meeste grote platenmaatschappijen in die tijd had Columbia een eigen perserij. Om de machines ten volle te benutten, persten ze vinyl bij voor independents als Motown, Vee-Jay en Fire. Ik was de middleman. Op die manier kreeg ik ook een enorme platencollectie bij elkaar.»

HUMO Als ik het goed heb, had je tevens de eerste mobile disco in de VS?

Dolph «In Engeland waren die al een tijdje hot. Een vriend zei: ‘Norman, je hebt zo’n immense platencollectie, waarom trek je daarmee het land niet rond zoals ze in Engeland doen?’ Al snel kwam ik in het galeriecircuit terecht en mocht ik dj’en tijdens vernissages. Echt rijk werd je er niet van, maar het was fun. Bovendien vroeg ik als vergoeding vaak een kunstwerk in plaats van cash. Een gouden zet (lacht). Zo kwam ik ook in contact met Andy Warhol, die me vroeg om op zijn feestjes te draaien.

»Warhol was eigenlijk een vriendelijke kerel. Hij was kinky, dat kun je niet ontkennen, maar ik vond hem helemaal niet bizar. Hij was eerder naïef, bijna kinderlijk zelfs: hij had voortdurend een fonkeling in zijn ogen. Aan de andere kant kon hij ook uit iedereen een voordeel halen. Als iemand hem iets aanbood, maakte hij daar gebruik van.»

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven