Weduwe van de sjah van Iran, Farah Diba: 'Khomeini is de duivel. Wat heeft hij gedaan voor Iran?'

, door (peter verlinden)

'Mijn man zei: als Iran iets overkomt, dan zal dat slecht zijn voor het Midden-Oosten en de wereld. Hij heeft gelijk gekregen'

Op een bijzet-tafeltje staan tussen tientallen andere foto’s van koninklijke grootheden prominent koning Boudewijn en koningin Fabiola te pronken. En niet speciaal omdat er een Belgische reportageploeg op bezoek kwam. ‘Ze staan daar altijd. Ik heb veel affectie voor hen. Koning Boudewijn is in Caïro nog komen ontbijten met mij en de kinderen, en later, toen ik al in Frankrijk woonde, ging ik dikwijls bij hen op bezoek. Ooit hebben ze me zelfs uitgenodigd naar hun buitenverblijf in Spanje, in Motril.’

De diepbruine ogen van Farah Diba (78), de laatste keizerin van Iran, de weduwe van sjah Mohammed Reza Pahlavi, fonkelen bij de herinnering. Haar grandeur is nog altijd niet verdwenen, 38 jaar na hun vlucht uit Iran, 37 jaar na de dood van haar man, in ballingschap in Egypte. Ik herinner me hen uit hun gloriejaren – mijn studentenjaren – de sjah en zijn beeldschone gemalin, omringd door de groten der aarde, onaantastbaar en onbereikbaar. Tot hun volk hen uitspuwde, hun rijk in elkaar stortte en ze op de vlucht moesten voor ayatollah Khomeini.

Nu woont Farah Diba het grootste deel van haar tijd in Parijs. Niet ver van het Franse ministerie van Buitenlandse Zaken, met een wijde kijk op de glinsterende Seine, al moet om veiligheidsredenen haar adres geheim blijven. ‘Ik voel me hier wel safe, want de Franse regering staat in voor mijn veiligheid. Heel vriendelijk zijn ze, telkens als ik naar buiten wil gaan.’

Zo blijkt. Als we met haar diepgroene Mercedes-met-chauffeur, inclusief witleren zetels, op pad gaan voor een lange rondrit door haar Parijs, volgt een ‘anonieme’ wagen met twee politieagenten in burger, bijna bumper aan bumper. Farah Diba wil me tonen waar het voor haar allemaal begon. ‘In Teheran ging ik al naar de Franse school Jeanne d’Arc, waar mijn moeder gezeten had. Daar kregen we onze lessen in het Frans en het Perzisch. Mijn vader had zelf in Parijs gestudeerd en dus werd de keuze voor mij logisch: de ‘Ecole Spéciale d’Architecture’. Voor een meisje was dat in die jaren echt wel uitzonderlijk.’

HUMO Maar die studie hebt u nooit afgemaakt?

Farah Diba (schaterlacht) «Neen, want na twee jaar heb ik de sjah ontmoet.»

HUMO Over die school werd wel gezegd dat de meisjes er alleen maar kwamen ‘studeren’ om een lief te vinden.

Diba «Ja, omdat men in die tijd moeilijk kon aanvaarden dat ook een meisje architect kon worden. Er waren toen nog niet veel vrouwelijke architecten – in heel Iran zelfs maar één. Er heerste ook een erg afgunstige sfeer. Niemand hielp elkaar. Je moest een harde zijn om het vol te houden.»

HUMO Was u hard?

Diba «Ik liet me niet doen. Als kind al was ik een mislukte jongen. Ik klom voortdurend in de bomen.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven