'VOS': lees de exclusieve voorpublicatie uit de biografie van Luc De Vos

vrijbeeld

'Luc was onze prins. Hij kreeg veel meer, maar er wás ook veel meer'

Een jaar of 10 was Luc De Vos toen hij het zijn moeder vroeg. ‘Kinderen, ma, hoe komen die er eigenlijk?’ Haar antwoord was kordaat. ‘Da komt allemoale vanzelfs.’

Het was volgens de kalender 1962 toen Luc De Vos werd geboren, maar hij kwam in meerdere opzichten ter wereld in een vooroorlogs gezin. Zijn vader Robert was van 1912. Zijn moeder Irma, met wie Robert in de oorlog was getrouwd, was vijf jaar jonger. Maar ze was wel al 45 toen ze beviel van Luc, haar zevende kind, en door een leeftijdsverschil van acht jaar met nummer zes een klassiek nakomertje.

Raymond, Solange, Nicole, Bea, Mark, Erik. Acht jaar later en zeer ongepland: Luc. Zus Nicole: ‘Dat ze zwanger was, acht jaar na haar laatste zoon, dat was een tijdlang wel een onwennig idee voor moeder. Ze was er zelfs even verdrietig over. Maar dat veranderde al snel. Luc was zeker welkom.’

De visie van Robert en Irma op het leven stamde niet uit de jaren 60, maar van ver daarvoor. Werken, niet dromen. Heb je zorgen? Bidden, niet praten. Zo was het leven in Wippelgem Eindeken, aan de achterkant van de Burggravenstroom, in het Meetjesland. Plat land, waterland. Wippelgem ligt vlak bij het dorp Sleidinge, geboortegrond van de voormalige premier Wilfried Martens en in ‘Ex-drummer’ van Herman Brusselmans de plek waar de drie gehandicapte muzikanten van The Feminists meedoen aan de Eerste Grote Rockprijskamp. Wippelgem ligt ook vlak bij Ertvelde, waar Eddy Wally zijn eigen feestzaal had, Paris-Las Vegas.

Wippelgem zelf had niets van dergelijke frivoliteiten. Het had wel de Gerardsmolen, die drie jaar na Lucs geboorte werd gerestaureerd. En Wippelgem had een enorm gebied aan kasteelgrond rond het Kasteeldomein uit 1375, waar de ‘Ecce Homo’ van Jeroen Bosch nog een tijd had gehangen. Recht tegenover het kasteel lag de Boskapel, waar Luc later zijn eerste communie zou doen, waar hij zou trouwen, waar zijn zoon zou worden gedoopt en waar de begrafenisplechtigheid van zijn moeder zou plaatsvinden. Wippelgem was, kortom, zeker geen onooglijk gat, maar een gat was het.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven