Tv in Vlaanderen: het bikkelharde debat met Guy Mortier (74), Bart Peeters (57) en Jonas Geirnaert (34)

, door (tr) en (yd) en (sw)

tv-debat 1200
© Johan Jacobs

'Uiteindelijk heeft Paul Jambers gewonnen'

Geen beter trio om met ons door zesenhalf decennia Vlaamse tv te fietsen. Neveneffect Jonas Geirnaert debuteerde ooit op het scherm in een rubriek van ‘Man bijt hond’, waarin hij de teddybeer van ‘De droomfabriek’ in elkaar timmerde, en is sindsdien nooit gestopt met ons te verbazen. Bart Peeters is een revolutionair tv-werktuig dat men in binnen- én buitenland al jarenlang vruchteloos probeert na te bouwen. En Guy Mortier was als hoofdkaas van Humo niets minder dan een pionier van de televisiekritiek in Vlaanderen.

HUMO Heren, wat zijn jullie vroegste herinneringen waarin een flikkerende beeldbuis een gastrol vervult?

Guy Mortier «Dat moet in mijn geval de finale van het WK voetbal van 1954 geweest zijn: West-Duitsland tegen Hongarije, gezien in de propvolle garage van elektrowinkel Van Herck in Mol, die toen al een paar tv-toestellen had. Onvergetelijk, ook al omdat zich voor mijn ogen het zogenaamde wonder van Bern voltrok: het ongenaakbare Hongarije, een superteam, verloor met 3-2 van het in principe veel zwakkere West-Duitsland.

»Bij ons thuis is er pas een tv gekomen nadat ik al weg was. Mijn tv-behoeftes kon ik gaan vervullen bij mijn tante Prudence, een kogelrond, hartelijk lachebekje. Bij haar zag ik programma’s als ‘Schipper naast Mathilde’, ‘100.000 of niets’ en ‘De muziekkampioen’. En niet te vergeten: het was daar dat ik Rik Van Looy wereldkampioen heb zien worden in 1960. Mijn emotionele hoogtepunt!»

Bart Peeters «Mijn eerste televisieherinnering blijft me bij omdat ze zo traumatisch was: de moord op Kennedy in 1963. En dan heb ik het niet over de moord zelf, maar het beeld van de rouwstoet bij de begrafenis, dat zo’n diepe indruk op me achterliet. Het was ook toen dat ik mezelf toonde als voorloper van de videorecorder: ik had als kind de gewoonte om na te tekenen wat ik op het scherm zag, om het later aan mijn ouders te kunnen tonen. Zo tekende ik die rouwstoet na, in één lang stripverhaal vol traumatologie. Daardoor heb ik tv lang gezien als een soort lint, een reeks tekeningen na elkaar.»

HUMO Bij Jonas kan het niet anders of die vroegste herinneringen spelen zich in kleur af.

Jonas Geirnaert «Klopt. Ik herinner me vooral veel Nederlandse programma’s die een bepalende rol spelen in mijn jeugd. ‘De grote meneer Kaktus show’ was daar één van. Iets later kwam ‘Het huis van wantrouwen’, al heb ik gezien mijn leeftijd meer herinneringen aan ‘Morgen maandag’. Ik was nog jong, maar werd toen al van mijn sokken geblazen door Mark Uytterhoeven

Peeters «Maar dus ook Nederlandse programma’s, zei je. Een luxe die Guy en ik lang hebben moeten ontberen. In mijn geval: tot ik op visite mocht bij een tante die een schotelantenne had. Maar mijn eerste kennismaking met de Nederlandse tv was er wel één die indruk maakte: ik zag Godfried Bomans in één of ander panel zetelen. Panels hadden ze bij ons ook wel, maar Bomans deed méér dan we gewend waren: hij was gráppig, zijn antwoorden waren stuk voor stuk gevat. Alleen al daardoor was hij lichtjaren voor op wat je bij ons zag.»

'Canvas is door 'De ideale wereld' een mooiere zender geworden. Humor blijft toch het kostbaarste goed.'

HUMO Het is bekend dat Bomans op de jonge Guy Mortier een heel grote invloed had, die later ook tot uiting kwam bij Humo.

Mortier «Zelf heb ik Bomans destijds zo goed als nooit op televisie gezien. Ik was al helemaal gek van de eerdere radioversie van ‘Hou je aan je woord’, waarin hij continu briljant was. Ik maakte pas echt kennis met Nederlandse televisie toen ik al hoofdredacteur bij Humo was en in Dilbeek ging wonen, waar je Nederland kon ontvangen. Een cultuurschok: ik herinner me dat ik op een kerstavond thuiskwam en op het scherm Dolf Brouwers in zijn hoedanigheid van Sjef van Oekel zag overgeven in een fietstas. Fantástisch moment.»

HUMO Bart, jij vond als tv-maker jarenlang een thuis in Nederland.

Peeters «Tussen 1984 en 2010 heb ik volgens mij zelfs meer voor de Nederlandse televisie gewerkt dan voor de Vlaamse. Waaronder voor de vermaarde VPRO, waar ik trouwens een verhaal over heb dat hier wel toepasselijk is. Toen ik er midden de jaren 80 werkte, was er op een bepaald moment een probleem met de leidinggevenden. Maar, zo stelden ze me gerust, dat zou snel opgelost raken. Ze hadden namelijk een Bélg gevraagd om programmadirecteur te worden, en die zou het aanbod nooit weigeren. Die Belg was Guy Mortier.»

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
kiest u één van deze opties:

IK KOOP DIT ARTIKEL

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven