Radiomaker Koen Fillet wordt schilder: 'Ik ben ontgoocheld in de journalistiek, ja'

, door (yds)

koen fillet 1200
© saskia vanderstichele

'Ik zat, hoe modieus het misschien moge klinken, tegen een beginnende burn-out aan te hikken'

HUMO Wanneer is het eigenlijk begonnen, dat schilderen? Want je hebt in je jonge jaren een kunstopleiding gevolgd.

Koen Fillet «Meer dan dertig jaar geleden – ik was al 20 want ik heb nogal lang over mijn middelbare school gedaan. Ik was verliefd op een meisje dat ook naar Sint-Lucas ging, maar dat bleek niet de juiste motivatie te zijn en het is dus fout gelopen (lacht). Met dat meisje én de opleiding. Ik deed grafiek, ik heb die hele periode nooit een borstel of een tube verf vastgehad, of zelfs maar gezien. Dan ben ik bij de VRT beland, dertig jaar bezig geweest met dagelijkse programma’s. Toen begon ‘Interne keuken’, een wekelijks programma, en kwamen er plots avonden vrij. Dan ben ik op de academie gaan modeltekenen, omdat ik daar al jaren zin in had. Op mijn 50ste kreeg ik van mijn vrouw een houten doosje cadeau met een tiental tubes olieverf en Van Gogh op het deksel. En voilà, vijf jaar later zitten we hier.»

HUMO Hoe overwin je de onzekerheid van de late debutant?

Fillet «De onzekerheid ging nooit over het tekenen en schilderen zelf, wel over ermee naar buiten komen. Daar was ik extreem onzeker over, ook al vanwege die status van kleine bekende Vlaming. Je weet dat je buitensporig veel aandacht zult krijgen, die daarom niet gerelateerd is aan de kwaliteit van je werk. ‘Kijk! Een bekende radiomens doet iets raars!’ – dat fenomeen.

»Ik zat toen – hoe modieus het misschien moge klinken – tegen een beginnende burn-out aan te hikken. Het idee dat je alles wat je met radio kunt doen wel gedaan hebt, dat je er klaar mee bent, dat je vaktechnisch niet veel meer kunt leren of groeien. Ik wilde ook niet de hiërarchie in, dus wat moest ik hier dan nog vijftien jaar zitten doen, dat zat heel erg in mijn hoofd. Ik kon ook niet anders dan radiomaken, dacht ik. Want ik kon wel wat tekenen, maar je durft niet te denken dat dat echt iets voorstelt. Ik heb zelfs nooit tegen mijn vrouw durven te zeggen dat ik misschien wel een kunstenaar was. Het heeft heel lang geduurd voor ik dat tegen mezélf durfde te zeggen. Nu, vijf jaar later, heb ik een evenwicht gevonden. Mijn ongelukkigheid op de VRT is opgelost: ik ben vier vijfde gaan werken. En dat programma ‘Interne keuken’ blijft een aarding met de realiteit, misschien komt daar af en toe zelfs inspiratie uit.»

HUMO Toch ben je pas op je 50ste begonnen met wat duidelijk je grote passie is. Andere kunstenaars hebben op hun 20ste al iets van : ‘Hier sta ik en ik kan niet anders.’

Fillet «Tja, ik heb dat nu pas. Waarom? Ik weet het niet. Het is ontploft toen ik voor het eerst met verf aan de slag ging, toen wou ik ieder vrij uur naar mijn atelier.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven