Hoe Humo mijn leven veranderd heeft? Babes, bonzen en bollebozen blikken terug op de vorige 3.999 edities

© Johan Jacobs

'We moeten er niet over liegen: de artikels in Humo zijn van de beste in België'

Lees ook: Hoe Humo mijn leven veranderd heeft: een terugblik door studs en sterren

Humo 3241: Roos Van Acker, met kokosnoten

Roos Van Acker «Vijftien jaar geleden zat ik in Maleisië voor de opnames van ‘Expeditie Robinson’, mijn eerste grote opdracht voor VT4 nadat ik jarenlang voor Studio Brussel had gewerkt. Humo had laten weten dat ze ‘De 7 Hoofdzonden’ met me wilden doen, en ‘Robinson’-fotografe Cia Jansen en ik kregen de vraag of we niet iets speciaals konden bedenken voor de coverfoto. Ik was vereerd natuurlijk: al van in mijn vroege puberjaren was ik een trouwe Humo-lezer, vooral van Uitlaat en van de muziekpagina’s – Humo was het enige blad dat geregeld iets over mijn favoriete groepje Pavement schreef. Ik wilde dus absoluut met iets goeds voor de dag komen, iets met een knipoog ook.»

HUMO Dat is je behoorlijk goed gelukt.

Van Acker «Ja, hè? Cia en ik hadden na een behoorlijk intensieve brainstormsessie het idee opgevat om een parodie te maken op die typische babefoto’s van P-magazine. Het plan was dat ik halfnaakt de zee in zou stappen met twee halve kokosnoten om mijn borsten te bedekken, en dat ik vervolgens uitdagend zou poseren in het water. Dat bleek in de praktijk nog geen sinecure: ondanks het feit dat er daar op dat eiland om de haverklap wel ergens een kokosnoot uit een palmboom viel – gelukkig niet op onze hoofden, want da’s ginder één van de meest voorkomende doodsoorzaken – hebben we best lang moeten zoeken om een kokosnoot te vinden die, in tweeën gehakt, groot genoeg was om mijn hebben en houden voldoende aan het zicht te onttrekken. Wat overigens níét aan de grootte van mijn borsten ligt, want ik stond echt niet vooraan toen ze werden uitgedeeld. Bon, de foto die het heeft opgeleverd, schijnt een groot succes geweest te zijn bij de Humo-lezers, vooral dan de mannelijke. Tot jaren en jaren later werd ik er ook over aangesproken, en werd ernaar verwezen wanneer ik ergens werd aangekondigd: ‘U weet wel, die van die kokosnoten’. Nooit een probleem mee gehad.» (nj)

Humo 3672: Maxime De Winne, belspeldel

Maxime De Winne «Als de dag van gisteren herinner ik me 11 januari 2011: in het grootste geheim gaf ik een interview aan Humo’s Tom Pardoen over mijn toen net beëindigde periode van zes maanden als undercover-belspeldel. Dat gesprek was een primeur: het verscheen daags na de ‘Basta’-aflevering waarin alles onthuld werd, en ’t heeft er mee voor gezorgd dat de Vlaamse belspelletjes niet veel later zijn opgedoekt.

»Maar er is nog een andere reden waarom ik me dat interview voor altijd zal blijven herinneren, en waarom ik ook altijd met gemengde gevoelens op die hele periode zal terugkijken: in de nacht nadat ik mijn allerlaatste belspelletje had gepresenteerd, daags vóór het interview, overleed mijn vader. Eigenlijk voelde ik me veel te belabberd om urenlang op vragen te antwoorden, maar ik zag het als mijn missie om af te werken waar ik aan begonnen was.»

HUMO Heb je achteraf nog contact gehad met de mensen die voor de belspelletjes werkten?

De Winne «Onrechtstreeks wel, ja. Enfin, dat vermoed ik toch: ik kan natuurlijk niks bewijzen, maar ik vond het toch maar raar dat ik de eerste jaren na dat belspelavontuur buitengewoon vaak BTW-controle heb gehad – je weet, ik ben freelancer. En ik ben ook een tijdlang niet meer aan de bak gekomen bij programma’s van de VMMA of Endemol, respectievelijk de uitzender en de producent van de belspelletjes: via via heb ik vernomen dat belangrijke mensen binnen die firma’s daar persoonlijk voor hebben gezorgd.

»Enfin, wat gebeurd is, is gebeurd. En laat ik maar meteen een belofte doen: dit was de laatste keer dat ik in de media over de belspelletjes gesproken heb. Basta!» (nj)

Humo 3249: Erik Van Looy, filmmaker in de dop

Erik Van Looy «In 2001 verzorgde ik een wekelijkse rubriek in ‘De laatste show’ waarin ik op mijn eigen onhandige, stuntelige en verneukeratieve manier film- en popsterren interviewde. Meestal liep dat gesmeerd, maar één keer, in Parijs, viel het geweldig, maar dan ook echt géweldig tegen.»

HUMO Eén keer raden: Britney Spears?

Van Looy «Man, dat mens wist echt niet in wat voor wereld ze was terechtgekomen. En ze liet dat ook duidelijk blijken, waardoor ik me zo mogelijk nog ongemakkelijker begon te voelen. Op metaniveau waren de dingen die ik haar vroeg misschien wel grappig – ‘Als ik jou mijn navel laat zien, laat jij mij dan de jouwe zien?’ – maar zij zag gewoon een vieze vent tegenover zich zitten. Op geen enkel moment had ze in de gaten dat het een spelletje was dat ze naar believen kon meespelen.

»Bij thuiskomst heb ik enigszins gegeneerd tegen Bruno Wyndaele, het toenmalige opperhoofd van ‘De laatste show’, gezegd: ‘Bruno, sorry man, maar dit is echt te slecht om uit te zenden.’ – ‘Kom, kom, we zullen eerst eens kijken.’ Achteraf kwam-ie me zeggen dat ik weliswaar gelijk had gehad – het wás slecht – maar dat het juist daardoor enorm grappig werd. Enfin, het werd dus uitgezonden, en tot mijn verbazing reageerde het publiek er geweldig goed op: in de studio voelde je al dat het de doorbraak van die rubriek zou betekenen.»

HUMO Enter Humo.

Van Looy «Ja, de volgende dag werd ik gebeld door Jan Antonissen voor mijn allereerste Humo-interview. Trots dat ik was, je kunt je dat niet voorstellen. 39 jaar was ik, en eindelijk wist ik: ‘Oké, ’t gaat hier de goeie kant uit met mijn carrière.’ Sindsdien heb ik, met oneindige dank aan Britney Spears, alles bereikt waar iedere gezonde jongeman van droomt: Humo-covers, Pop Poll-medailles, Prijzen van de Kijker, noem maar op. Op alle interviewverzoeken van Humo heb ik sindsdien ook ‘ja’ gezegd, omdat ik wist dat het tenminste goed opgeschreven zou zijn – telkens als ik mezelf teruglees in Humo, lijk ik slimmer dan ik ben. Neem nu dit stukje: toch echt een féést om te lezen?» (nj)

Humo 3700: Wouter Beke, christendemocratische superheld

Wouter Beke «In de zomer van 2011, in volle onderhandelingen over een regeringsformatie, trof ik in mijn dossiermap plots een kleurrijk stuk papier aan dat ik niet kon thuisbrengen. ‘WOUTER BEKE’, stond bovenaan het blad, ‘De avonturen van een christendemocratische superheld’. Ik dacht: ‘Wat is mij dat?’ Ik heb het dan eens nagevraagd bij mijn medewerkers: bleek dat zij het hadden opgemerkt in Humo, en ze hadden het uitgeknipt en ongemerkt in mijn map gestoken. ‘Het zal wel,’ dacht ik, maar de week erop zat er opnieuw zo’n cartoon tussen mijn papieren. Eerlijk: de clou ontging me in de meeste gevallen. Maar een probleem had ik er allerminst mee dat ik ineens een cartoonheld bleek te zijn.»

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven