Afgunst: schrijver Tim Parks belijdt in Brugge zijn favoriete zonde

, door (tip)

tim parks vrijbeeld

Nadat Marion haar verhouding had opgebiecht, besloot het koppel samen op retraite te gaan in een boeddhistisch meditatiecentrum. Het idee was dat ze door tien dagen celibaat, stilte en veganistisch voedsel het verleden konden uitwissen en een nieuwe start maken met hun huwelijk. ‘Een soort loutering,’ zei Marion. Ze leek enthousiast. Ze zei dat ze blij was dat Charles erachter was gekomen en dat het nu voorbij was.

De retraite vond plaats in een omgebouwd landbouwbedrijf in de winderige heuvels van Northumberland. Het was juni, maar fris. De mannen sliepen beneden, op matten. De vrouwen boven. Achttien zielen in totaal. Om vier uur ’s morgens ging er een bel waarna de mediteerders zich een weg zochten door het druilerige donker over een modderpad dat naar een gerenoveerde schuur leidde waar een zwarte Boeddha gezeten was op een gouden lotusblad, wierook werd gebrand en zes monniken in saffraanrode gewaden leiding gaven aan de sessie. Daar zaten ze met gekruiste benen op een kussentje, in rijen, de mannen links, de vrouwen rechts, en leerden ze op hun adem te letten, de pijn van het bestaan te aanvaarden en zichzelf vrij te maken van opstapelend karma.

Tandarts in bed

Charles ging aan de rechterkant zitten van de laatste rij aan de mannenkant; zo kon hij Marion zien zitten aan de linkerkant van de eerste rij aan de vrouwenkant. Wat was het raar om de hele dag bij elkaar te zijn, maar niet te spreken. Niet dat hun gesprekken de laatste tijd bijzonder liefdevol waren geweest, ze leken eerder klem te zitten in een permanente worsteling. Nu was dat plotseling voorbij en was er alleen nog die mooie veertigjarige vrouw in een wijde linnen broek en witte trui die een meter of drie verderop zat, aan de andere zijde van de leegte die de scheiding der seksen symboliseerde.

En wat was het moeilijk om stil te zitten! Charles had in diverse yogaklasjes weleens een minuut of twintig gemediteerd. Maar twee volle uren voor het ontbijt was een uitdaging van een andere orde. Om nog maar te zwijgen van de resterende zes uur per dag. Hij had last van verkrampte voeten, brandende knieën, een pijnlijke rug. Al die pijn, verzekerde de retraiteleider hun, zou vervagen en oplossen als ze erin slaagden hun hoofd vrij te maken van gedachten en al hun aandacht te richten op ademen en zijn.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven