Uit de platenkast van Mauro: 'Gratitude' van Earth, Wind & Fire

, door (mp)

Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Het is zeer gebruikelijk om de opnames van een liveplaat achteraf in een studio te gaan verbeteren en bij te werken. En soms maar goed ook. Een onbedoeld jodelachtige uitschuiver van de zanger die een hoge noot verkeerd inschatte, wordt beter niet vereeuwigd. Idem voor het geklooi van een struikelende gitarist tijdens zijn solomoment.

Er kan echt zoveel mislopen op het podium. Of je bent natuurlijk de Stones en kent dat soort stress totáál niet. Earth, Wind & Fires ‘Gratitude’ vind ik één van de beste liveplaten aller tijden, maar ze is zo onmenselijk perfect gespeeld en gezongen dat ik er bijna van in de lach schiet. Is dat niet gewoon een studioplaat met toegevoegde galm en publieksgeluiden? Wel, ik bekeek eens enkele concertopnames van Earth, Wind & Fire op YouTube – duidelijk écht live – en telkens klonk het net zo angstaanjagend goed als op ‘Gratitude’. Nu moet je beseffen dat die heren allesbehalve fronsend op een krukje naar een partituur zitten te staren.

Er wordt continu gedanst, al dan niet synchroon, met een brede lach, zonder dat iemand ook maar een foute noot speelt of uit zijn rol valt. Ondertussen blijven de grooves supermega badass funky (‘Sun Goddess’, ‘Shining Star’), en de ballads (‘Devotion’) zo smooth als een met Nivea ingesmeerde nek. Dat die manier van musiceren zonder enige twijfel superieur is aan alle andere in de wereld: voilà, mijn mening.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven