Naema Tahir: 'Onze vreemde fascinatie voor het kwaad'

, door (nt)

Naema Tahir: 'Vrouwentongen'

Waarom heb ik vier seizoenen uitgekeken? En waarom wil ik nu niet meer kijken? Net als iedereen rechtvaardigde ik het destijds voor mezelf door te zeggen dat je er zoveel van leert. Vooral over het kwaad. Een gewaarschuwd man telt voor twee. Als je weet waartoe mensen in staat zijn, kun je je beschermen tegen de boze buitenwereld, tegen je vijanden en schijnbare vrienden, die je een dolk in de rug steken als je even niet oplet. Ken uw vijand. Of zoals de Engelsen zeggen: ‘Keep your friends close, but keep your enemies closer.’

Volgens mij kijken veel mensen om te weten wat het kwaad is. We lijken erdoor gefascineerd. Denk maar aan J.R. Ewing, aan Lady Macbeth, aan Voldemort uit de Harry Potter-serie, en aan de roman ‘Lord of the Flies’, waarin een groep jongeren op een eiland belandt en op bloeddorstige wijze om het leiderschap strijdt. En zo heb je ook de Underwoods uit ‘House of Cards’. Zou het kunnen dat er ergens diep in ons iets zit wat het kwaad bewondert?

Het verontrustende aan ‘House of Cards’ is niet dat het verhaalt over het kwaad, en ook niet dat het de politiek in en rond het Witte Huis afschildert als boosaardig. Wel dat de serie zo immens populair is, want het geeft aan hoe we stiekem niet genoeg kunnen krijgen van het kwaad. En zelfs hoe mooi we het vinden. Hoe we op de punt van onze stoel zitten en vol spanning aanschouwen waartoe iemand in staat is. Ik ben gestopt met kijken, want dat gegeven zat me dwars.

Om dit Humo-artikel verder te kunnen lezen,
heeft u een abonnement nodig:

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven