Dertig jaar 'The Joshua Tree': Onze Man bij U2 in Seattle

, door (ss)

u2 vrijbeeld

''Prachtig, prachtig, prachtig' staat op mijn notities, en dat vat het het best samen'

‘The Joshua Tree’ was in 1987 niet enkel het voorlopige hoogtepunt uit de carrière van U2, het was ook een uitgekookte conceptplaat die de al populaire groep naar een hoger peil moest stuwen. En dat moest gebeuren door de Amerikaanse markt in te palmen. Manager Paul McGuinness besefte dat het échte grote geld in de Verenigde Staten te rapen viel, waar eindeloos lucratief getourd kon worden en waar de platenverkoop (in die tijd nog cruciaal) altijd hoger lag dan in Europa. En dus verwerkten Bono en co. hun oprechte enthousiasme over all things American in de songs op ‘The Joshua Tree’.

Laten we eerlijk zijn: wat ‘The Joshua Tree’ tot een klassieker maakt, is in de eerste plaats de superieure kwaliteit van de melodieën. Al de rest – het sublieme en unieke gitaarspel van The Edge, het ambitieuze, visionaire panorama van de plaat, de sociaal bewogen lyrics en de vele lagen americana zijn slechts de kers op de taart. Simpelweg: niemand heeft dat jaar, noch de volgende jaren, potentere, meer beklijvende en beter meezingbare songs dan ‘Where the Streets Have No Name’, ‘With or Without You’ of ‘I Still Haven’t Found What I’m Looking For’ geschreven.

In de categorie rock had U2 in de USA sowieso gewonnen spel. Bruce Springsteen zette bewust een stapje terug met ‘Tunnel of Love’, een plaat waarmee hij geen stadions wou en zou vullen. ‘Dirty Work’ (1986) van The Rolling Stones was geen hoogvlieger. Guns ’N Roses waren gloeiend heet, maar ze hadden minder goeie songs en een minder sympathieke zanger. Aerosmith draaide al een eeuwigheid mee, maar hun grootste hits moesten ze nog maken. De grunge was aan het kiemen, R.E.M. was nog te apart en The Smiths waren voor de Amerikanen te Engels. Kortom: de weg lag wijd open, een highway van Dublin naar New York en alles wat daartussen lag.

Vernieuwend of revolutionair was ‘The Joshua Tree’ niet, daarvoor moesten we wachten tot ‘Achtung Baby’ in 1991. Maar van voorganger ‘The Unforgettable Fire’ had U2 wel geleerd dat het goed was om buitenstaanders hun zeg te laten doen, en dus werden Daniel Lanois en Brian Eno andermaal aan boord gehesen. De plaat werd opgenomen als groep – samen, bijna live, in omstandigheden en op locaties waar de studioklok niet tikte. Het kernwoord tijdens die sessies was ‘cinematic’: groots, panoramisch, mythisch. Groter dan het leven zelf. Vandaar dat een ‘Where the Streets Have No Name’ perfect rendeert in stadions, terwijl de song toch niet opzichtig naar een miljoenenpubliek hengelt. Dit was ook de periode dat Bono van een goeie naar een grootse zanger evolueerde.

'De Amerikanen beschouwen 'The Joshua Tree' een beetje als 'hun' U2-plaat'

Soms hielp het toeval een handje. The Edge experimenteerde met de toen pas ontworpen Infinite Guitar van Michael Brook, terwijl Bono en zijn vriend/mentor Gavin Friday in de controlekamer naar een eerste versie van ‘With or Without You’ luisterden. Edge kon hen niet horen, maar zij konden wel horen wat hij speelde, en dat bleek perfect bij die track te passen. ‘Bullet the Blue Sky’ ontstond toen de groep jamde op een drumpatroon van Larry voor een nooit uitgebrachte song die ‘Under the Weather Girls’ heette. En één keer redde technicus Pat McCarthy een klassieker voor de eeuwigheid, toen een gefrustreerde Eno – die het gevoel had dat de band beter helemaal opnieuw kon beginnen – de opname van ‘Where the Streets Have No Name’ ‘per ongeluk’ wilde wissen.

Dit artikel volledig gratis lezen?

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd:

De website van Humo maakt gebruik van cookies.   Meer info   Deze melding niet meer weergeven